Ο διάλογος για τη σημασία της ένταξής της Κυπριακής Δημοκρατίας σε προγράμματα και οργανισμούς ασφάλειας δεν προβλέπεται να έχει τέλος. Η όλη συζήτηση φαίνεται να περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το αν η Κύπρος πρέπει να αιτηθεί την ένταξή της στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» (ΣγΕ) ή όχι, καθώς επίσης και τα ιδεολογικά και ορθολογικά κίνητρα ή φραγμούς.

Δεδομένου ότι ο «Συνεταιρισμός για την Ειρήνη» είναι πρόγραμμα του ΝΑΤΟ, τα ερωτηματικά που δημιουργούνται για το μέλλον που θα ακολουθήσει την ένταξη μας σε αυτόν – πέραν από όλα τα θετικά(;) που εξαγγέλλονται – είναι πολλά. Κατ’ αρχήν ας μην ξεχνάμε το ρόλο του ΝΑΤΟ στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, τους πολέμους που διατηρεί και το ότι οι ΗΠΑ είναι η κύρια δύναμη πίσω από αυτόν το οργανισμό. Παρόλα αυτά, τα πιο πάνω δεν άπτονται ιδεολογικών φραγμών ή άλλων τεχνικών ζητημάτων που αφορούν το καταστατικό του «Συνεταιρισμού για την Ειρήνη» ή του ΝΑΤΟ.

Ο γεωπολιτικός ρόλος και η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου, παρά την μεγάλη τους σημασία, δεν μονοπολούν τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία διατηρεί την κατοχή της στην Κύπρο. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται σε διάφορα άλλα ζητήματα που υπάρχουν όπως αυτά του εθνικού γοήτρου, της εσωτερικής πολιτικής και της κοινής γνώμης, αλλά και εθνοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της τουρκικής πολιτικής όσον αφορά το Κυπριακό.

Κάνοντας μια αναδρομή στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας από τα μέσα του περασμένου αιώνα, μπορούμε να παρατηρήσουμε μια πολιτική σύγκρουση μεταξύ Κεμαλιστών και Ισλαμιστών, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις εκφράστηκε και με στρατιωτικά μέσα και δημιουργούσε προβλήματα στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Ερχόμενοι στο σήμερα βλέπουμε μέσα από τις τελευταίες δύο δεκαετίες την ανάδυση ενός νέο-οθωμανικού μοντέλου που με βάση τα δύο συστατικά του (Κεμαλισμό – Ισλαμισμό), κινείται εθνικιστικά στην εσωτερική πολιτική και «επεκτατικά» στην εξωτερική χρησιμοποιώντας την «ήπια ισχύ». Με άλλα λόγια, τα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» για τα οποία μιλά ο Κος Νταβούτογλου.