Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση ο συλλογικός τόμος “Η νέα τουρκική ηγεμονία. Διαστάσεις του πολιτικού Ισλάμ”.

Περιγραφή:

Ενώ οι δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου αποτέλεσαν το πλαίσιο που όριζε τον ρόλο της Τουρκίας και σε μεγάλο βαθμό τις αλλαγές ή μη αλλαγές στο εσωτερικό της, η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα φαίνεται να φέρνει στο φως μια νέα Τουρκία τόσο σε επίπεδο εσωτερικής κατάστασης όσο και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής. Ένα κοσμικού τύπου κράτος, στενά συνδεδεμένο με τη Δύση κυρίως σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο, φαίνεται να αλλάζει και να προσπαθεί να αναδειχθεί σε ισχυρό οικονομικό και πολιτικό παράγοντα σε διεθνές επίπεδο. Ταυτόχρονα, ο ισλαμικός χαρακτήρας του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, φαίνεται να δημιουργεί νέα δεδομένα, τόσο σε ιδεολογικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Ο στόχος αυτού του συλλογικού τόμου είναι η ανάλυση της πορείας της Τουρκίας και των σχέσεών της με τον υπόλοιπο κόσμο, όπως αυτές διαμορφώθηκαν και μεταβλήθηκαν σε μια περίοδο που αρχίζει με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τελειώνει με την ανάδειξη στην εξουσία και τις συνεχείς εκλογικές νίκες του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Continue reading →

Στο προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για το πώς οδηγήθηκε η Τουρκία του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), στο σήμερα. Μεταξύ άλλων συμπερασμάτων, αναφέραμε ότι η σταδιακά αυξημένη αυταρχικοποίηση της κυβέρνησης ΑΚΡ απορρέει από το γεγονός ότι οι πολιτικές αποφάσεις περιστρέφονται ολοένα και περισσότερο γύρω από το πρόσωπο του Πρωθυπουργού, Ρετζέπ Ταγίιπ Ερντογάν. Ο τελευταίος, μέσα σε ένα παραλήρημα ανορθολογισμού, οδηγούμενος από ανικανοποίητη δίψα για εξουσία και νομιζόμενος ότι είναι πλέον αναντίρρητος, αποξένωσε κοινωνικούς και πολιτικούς συμμάχους οδηγώντας τη χώρα σε πόλωση και θέτοντας την κυβέρνησή του σε κίνδυνο εν όψει εκλογών.

Αυτή η πραγματικότητα έγινε ακόμα πιο εμφανής με την (αποτυχημένη) απόφαση της κυβέρνησης να απαγορεύσει τη χρήση του Twitter. Η απόφαση του Ερντογάν εκφράζει ξεκάθαρα αυταρχικές τάσεις αλλά και τάσεις λήψης μη ορθολογικών αποφάσεων. Η απαγόρευση του Twitter γύρισε μπούμερανγκ κατά του ΑΚΡ για δύο λόγους. Πρώτον, η αποτυχία της κυβέρνησης να εφαρμόσει επιτυχώς την απαγόρευση, με αποτέλεσμα οι χρήστες να βρουν εναλλακτικούς τρόπους πρόσβασης του κοινωνικού δικτύου περιγελώντας και εξευτελίζοντας την κυβέρνηση μέσα από ένα δημιουργικό και ευφάνταστο ηλεκτρονικό «πόλεμο». Δεύτερον, έδωσε αυτό που ίσως αποδειχτεί ως το τελευταίο χτύπημα στην κυβέρνηση ΑΚΡ ή τουλάχιστον στον Ερντογάν. Ο δεύτερος λόγος είναι και αυτός που εξετάζουμε πιο κάτω. Continue reading →

Προ ολίγων ημερών, ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίιπ Ερντογάν, στην ουσία απείλησε ότι υπάρχει πιθανότητα να απαγορεύσει το Facebook και το YouTube μετά τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές του Μαρτίου.

Ο λόγος που επικαλείται ο Ερντογάν είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα χρησιμοποιούνται σαν εργαλεία προπαγάνδας από πολιτικούς εχθρούς της κυβέρνησης και, συνεπώς, είναι ζημιογόνα για το έθνος. Αυτές οι ανησυχίες του πρωθυπουργου εκφράζονται μετά από τη διάρρευση ηχητικών ντοκουμέντων από συζητήσεις μεταξύ πατέρα και υιού Ερντογάν που τους θέλουν να εμπλέκονται σε σκάνδαλα. Παρόλο που η αυθεντικότητα των ντοκουμέντων είναι ακόμα αμφισβητήσιμη, η τουρκική αντιπολίτευση καλεί τον πρωθυπουργό σε παραίτηση. Continue reading →

Μετά από τρία γεωπολιτικώς τρικυμιώδη χρόνια για την ευρύτερή μας περιφέρεια, οι εξελίξεις που μας περιβάλλουν κορυφώνονται με την πολιτική και ενδοϊσλαμική κρίση στην Τουρκία. Ζήτημα που μας αφορά άμεσα και –θα έπρεπε να– μας  ενδιαφέρει. Τίθενται, λοιπόν, για αρχή, μερικά βασικά ερωτήματα: Ποιος/οι εκ των ειδικών του Προέδρου της Δημοκρατίας ή του Υπουργείου Εξωτερικών προέβλεψε την τρέχουσα κρίση; Ποιος/οι εκ των ιδίων έχει κάποια ιδέα για το ποιος είναι ο Γκιουλέν και για το τι ρόλο παίζει στην Τουρκία και το εξωτερικό; Τί κάνουν οι σύμβουλοι του Προέδρου και άλλων αρμόδιων αρχών του κράτους για να κατανοήσουν και να χειριστούν την τουρκική αυτή κρίση; Στην τελευταία ερώτηση οι απαντήσεις μπορούν να είναι δύο: 1. Δεν κάνουν τίποτα διότι ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει· 2. Έχουν αναλάβει δράση αλλά είναι τόσο αθόρυβοι και μεθοδικοί που κανείς δεν το έχει αντιληφθεί. Δυστυχώς, τείνω να πιστεύω το πρώτο. Σε σχέση με τις πρώτες δύο ερωτήσεις, η απάντηση είναι, μάλλον, «κανείς». Continue reading →