Μετά την αναμενόμενη νίκη του Ερντογάν και του κόμματός του (AKP),  η προσοχή στρέφεται στο επόμενο βήμα των νικητών. Ακόμα και χωρίς την συντριπτική πλειοψηφία που πολλοί περίμεναν, η νίκη του ΑΚΡ είναι ξεκάθαρη και – αν και με περισσότερη δυσκολία απ’ ότι θα ήθελε – θα τον βοηθήσει να βάλει μπρός την υλοποίηση της ατζέντας του. Βέβαια, η εν λόγω ατζέντα έχει πολυσυζητηθεί και πολλά από τα σημεία της είναι πλέον γνωστά. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τις σχέσεις με την ΕΕ, το Κουρδικό, τη ενεργειακή πολιτική και το νέο σύνταγμα. Ο τελευταίος στόχος που αφορά το νέο σύνταγμα είναι και η κορύφωση της πολιτικής που ακολουθεί ο Ερντογάν, από την πρώτη εκλογή του ΑΚΡ το 2002, που στόχο έχει την αποδυνάμωση του Βαθέως Κράτους και την μείωση της επιρροής του στον κρατικό μηχανισμό. Αυτό θα ενισχύσει και θα ευκολύνει την διακυβέρνηση του ΑΚΡ δίνοντας ώθηση στους πολιτικούς του στόχους και στις υπεραισιόδοξες διεκδικήσεις του στην εξωτερική πολιτική.

Η διαδικασία αυτή μετά τη νίκη του Ερντογάν ίσως να φαίνεται σαν ένα σχετικά εύκολο και κυρίως γραφειοκρατικό εγχείρημα, εφόσον προβλέπεται ότι θα εφαρμοστεί, έστω μέσω συνεργασίας στο κοινοβούλιο και δημοψηφίσματος, αποτελώντας ακόμη μια νίκη μετά τις επιτυχίες του δημοψηφίσματος της 12ης Σεπ. 2010 και των εκλογών. Αυτό όμως πόρρω απέχει από την πραγματικότητα. Η πολιτική μάχη που πρόκειται να δώσει ο Ερντογάν και το ΑΚΡ είναι ίσως η σκληρότερη μετά την υπόθεση «Εργκένεκον» όπου κεμαλιστές οι οποίοι συνδέονταν με τον στρατό σχεδίαζαν την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν. Πιο κάτω εξετάζουμε το πως θα μπορούσε να εξελιχθούν οι προσπάθειες για νέο σύνταγμα.

Ο γεωπολιτικός ρόλος και η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου, παρά την μεγάλη τους σημασία, δεν μονοπολούν τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία διατηρεί την κατοχή της στην Κύπρο. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται σε διάφορα άλλα ζητήματα που υπάρχουν όπως αυτά του εθνικού γοήτρου, της εσωτερικής πολιτικής και της κοινής γνώμης, αλλά και εθνοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της τουρκικής πολιτικής όσον αφορά το Κυπριακό.

Κάνοντας μια αναδρομή στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας από τα μέσα του περασμένου αιώνα, μπορούμε να παρατηρήσουμε μια πολιτική σύγκρουση μεταξύ Κεμαλιστών και Ισλαμιστών, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις εκφράστηκε και με στρατιωτικά μέσα και δημιουργούσε προβλήματα στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Ερχόμενοι στο σήμερα βλέπουμε μέσα από τις τελευταίες δύο δεκαετίες την ανάδυση ενός νέο-οθωμανικού μοντέλου που με βάση τα δύο συστατικά του (Κεμαλισμό – Ισλαμισμό), κινείται εθνικιστικά στην εσωτερική πολιτική και «επεκτατικά» στην εξωτερική χρησιμοποιώντας την «ήπια ισχύ». Με άλλα λόγια, τα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» για τα οποία μιλά ο Κος Νταβούτογλου.