Το 1997, πέραν της σημαντικής εσωτερικής διάστασης των πραγμάτων, ένας από τους λόγους που το στρατιωτικό κατεστημένο στην Τουρκία στράφηκε ενάντια στη φιλοϊσλαμική κυβέρνηση του Νετζμετίν Ερμπακάν με το γνωστό «μετα-μοντέρνο» πραξικόπημα, ήταν το φλέρτ που είχε με τον Αραβο-Μουσουλμανικό κόσμο, και συγκεκριμένα με το Ιράν. Μάλιστα, κάποιοι κεμαλικοί-στρατιωτικοί κύκλοι, πίστευαν ότι οι στενές σχέσεις που αναπτύσσονταν μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης θα οδηγούσαν την Τουρκία στην υιοθέτηση ενός θεοκρατικού πολιτεύματος και στην δημιουργία ενός ενιαίου Ισλαμικού κράτους μεταξύ Τουρκίας και Ιράν.

Η πραγματικότητα ήταν πως και οι Ιρανοί έβλεπαν τους Τούρκους Ισλαμιστές με θετικό μάτι. Αυτό όχι μόνο δεν καθησύχαζε τους Τούρκους Στρατηγούς αλλά αργότερα έπαιξε, μεταξύ άλλων, και θετικό ρόλο στην επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Ιράν, υπό το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Την ίδια δεκαετία (1990’), ένα χρόνο πριν το πραξικόπημα, το στρατιωτικό κατεστημένο είχε παρακάμψει την πολιτική εξουσία του Ερμπακάν και υπέγραψε σειρά συμφωνιών στρατηγικής σημασίας με το Ισραήλ. Η κίνηση αυτή ήταν άμεσα συγκρουόμενη με την φιλοαραβική και φιλομουσουλμανική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερμπακάν και, συνεπώς, επεδείκνυε υπονόμευσή της από πλευράς των Στρατηγών. Continue reading →

Έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο με τίτλο “Κυπριακή Δημοκρατία: Διαστάσεις Εξωτερικής Πολιτικής,” από τον εκδοτικό οίκο University Studio Press, Θεσσαλονίκη, Ελλάδα. Το βιβλίο συνεπιμελούνται ο Δρ. Μάριος Π. Ευθυμιόπουλος, Ιδρυτής και Πρόεδρος του Strategy International, και ο Ζήνωνας Τζιάρρας, Υποψήφιος διδάκτωρ και διδάσκων στο University of Warwick, καθώς και επιστημονικός συνεργάτης στο Strategy International. Πέραν των επιμελητών, έχουν συμβάλει με κείμενά τους οι Δρ. Σωτήρης Σέρμπος, Λέκτορας Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, και ο Δρ. Νίκος Μούδουρος, διδάσκων στο Τμήμα Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών Πανεπιστημίου Κύπρου, και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του ινστιτούτου Προμηθέας.

Continue reading →

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που βρέθηκα στην Τουρκία τους τελευταίους τέσσερις μήνες για να πραγματοποιήσω, μεταξύ άλλων, έρευνα σχετικά με την εξωτερική πολιτική της χώρας. Μίλησα με διπλωμάτες, εκπροσώπους κομμάτων και ειδικούς ακαδημαϊκούς και ερευνητές σε δεξαμενές σκέψης. Παρακάτω παραθέτω μερικά γενικά και βασικά συμπεράσματα που απορρέουν από τις συζητήσεις μου, παρόλο που πολλά από αυτά είναι πλεόν προφανή και γνωστά.

Φοβού το Κράτος

Ο αυταρχισμός της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) έχει ξεκινήσει να γίνεται ενοχλητικά εμφανής ενώ η προσπάθειά του να θέσει υπό τον έλεγχό του την κρατική μηχανή έχει σε μεγάλο βαθμό επιτύχει. Παράλληλα η πολιτική δύναμη του στρατού έχει μειωθεί δραματικά – σχεδόν ολοκληρωτικά. Continue reading →