Tag Archives: Diaries ενός Διεθνολόγου

Τα Diaries ενός Διεθνολόγου no. 5: O Ενοχλητικός

Ακολουθεί κείμενο που γράφτηκε στο Facebook σε απάντηση των αφοριστικών αντιδράσεων (δημόσιων και μη) που δημιουργήθηκαν από προηγούμενη ανάρτηση σχετικά με την τουρκική πολιτική και το Κυπριακό. Βρήκα όμως ότι ταιριάζει με τα θέματα που αγγίζει η σειρά άρθρων Diariesκαθώς συνοψίζει περίπου αυτά που έχω γράψει μέχρι στιγμής, και έτσι το έκανα μέρος της.

1. Αν έβαζα Παϊσιο λιγότερο θα ενοχλούνταν κάποιοι. Μήπως να το δω αλλιώς;

2. Πριν μερικές μέρες έκανα μια παρόμοια ανάλυση σε διεθνές συνέδριο. Από μερικούς, λίγους, δέχτηκα σφοδρές αντιδράσεις διότι κατάλαβαν ότι είπα να λύσουμε το Κυπριακό μόνοι μας (?!). Αργότερα ήρθαν κάποιοι άλλοι (που δεν συμφωνούν συνήθως μαζί μου, αλλά είναι πολιτισμένοι άνθρωποι) και μου είπαν, “μα γιατί τα έβαλαν μαζί σου, αυτό που είπες ήταν πολύ απλό και λογικό”. Έλα μου ντε. Ηθικό δίδαγμα: Για να μπορέσεις να αξιολογήσεις μια άποψη [όχι να συμφωνήσεις] που διαφέρει από τη δική σου, πρέπει πρώτα να απελευθερωθείς από την αυτοδικαίωσή σου και την αυτο-αντίληψη της αυθεντίας. Καλή τύχη.

3. Χαίρομαι που δεν είμαι από αυτούς που χαϊδεύουν αυτιά. Απ’ αυτούς χορτάσαμε. Αν τους προτιμάτε, είναι ελεύθερη η αγορά, να ακούτε όποιον θέλετε – αν θέλετε κάντε με unfriend, block, μην με καλείτε στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις σας, κτλ. Έχει ξαναγίνει, μην ανησυχείτε, δεν θα πληγωθώ. Αν προσπαθούσε όμως κάποιος να καταλάβει έστω και για μια στιγμή τι σημαίνει και τί κόστος φέρει το να μην χαϊδεύεις αυτιά, θα εκτιμούσε περισσότερο και τις απόψεις ακόμα και αν διαφωνούσε. Κατ’ ακρίβεια, αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτό τον τόπο, οφείλει να ακούσει και διαφορετικές απόψεις – διότι είναι πολλής ο συνειδησιακός κομφορμισμός, κι εγώ κομφόρ δεν μπορώ να κάνω. Continue reading

Advertisements

Τα Diaries ενός Διεθνολόγου no. 4: Ο Μαϊντανός

Επιστρέφω – με κάποια καθυστέρηση που οφείλεται σε διάφορους παράγοντες – στο σημείο που έμεινα την περασμένη φορά. Είχα πει ότι είναι καλό οι διεθνολόγοι-σχολιαστές (“δημοσιολόγοι”) να λένε και κάποια “Οχι” μέσα-μέσα όταν καλούνται να σχολιάσουν, διότι καταλήγουν να είναι “μαϊντανοί”.

Μαϊντανός: Εκείνος που, όπως και το σεληνοειδές βότανο (το οποίο είτε το μισείς, είτε το αγαπάς), πάει παντού, βρίσκεται παντού, πάει με όλα. Αυτός που σχολιάζει συχνά (πολύ συχνά), σχολιάζει για τα πάντα, και εκφέρει άποψη για πράγματα για τα οποία δεν είναι αρμόδιος. Υπάρχουν, λοιπόν, δύο χαρακτηριστικά του μαϊντανού: 1) H παντογνωσία, και 2) η μεγάλη συχνότητα εμφανίσεων. Ο συνδυασμός είναι “θανατηφόρος”. Continue reading

Τα Diaries ενός Διεθνολόγου no. 3: Το Κόστος

Όπως είπα και στα προηγούμενα δύο άρθρα,

η δημόσια έκθεση έχει μεγάλο κόστος για κάποιον που θέλει να κάνει σωστά τη δουλειά του, με σεβασμό στον τηλεθεατή/ακροατή/αναγνώστη, και θέλει να δώσει μια όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική προσέγγιση.

Διάφορα είδη κόστους.

Και είναι σημαντικό να τονίσω τα στοιχεία του “σεβασμού”, της “σωστής δουλειάς” και της “αντικειμενικής προσέγγισης”. Διότι από μόνη της η δημόσια έκθεση δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο κόστος.

Ας ξεκινήσω με το υλικό κόστος. Πολλές φορές με ρωτάνε πόσα πληρώνομαι όταν βγαίνω στα διάφορα κανάλια. Και όταν ακούουν ότι οι σχολιαστές δεν πληρώνονται, σοκάρονται. Αν ήμασταν στην Αγγλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ κτλ. τα πράγματα θα ήταν βέβαια πολύ διαφορετικά. Για να κάνει κανείς μια σοβαρή και ενημερωμένη παρέμβαση χρειάζεται να ξοδέψει πολύ χρόνο προκειμένου να ενημερωθεί ο ίδιος. Αυτό από μόνο του έχει ένα κόστος – κανείς δεν σε πληρώνει για να ενημερώνεσαι, αλλά ούτε και για να ενημερώνεις. Continue reading

Τα Diaries ενός Διεθνολόγου no. 2: Ποιός Σχολιάζει Τί;

Πίσω από τις περισσότερες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές υπάρχει ένα τμήμα ή μια ομάδα παραγωγής που στελεχώνεται από άτομα που πολλές φορές κάνουν και την περισσότερη δουλειά, σε συνεργασία με τους παρουσιαστές, για την προετοιμασία των εκπομπών. Είναι τα ίδια άτομα που αναλαμβάνουν, κατά κανόνα, να επικοινωνήσουν και να προσκαλέσουν πιθανούς φιλοξενούμενους στην εκπομπή. Όταν αυτό γίνει αρκετές φορές αναπτύσσεται και μια φιλική οικειότητα μεταξύ των καλεσμένων και των ανθρώπων της παραγωγής τους οποίους, κατά τα άλλα, μπορεί να μην δεις και ποτέ από κοντά.

Πήρα λοιπόν μια μέρα ένα από τα συνηθισμένα τηλεφωνήματα για να σχολιάσω σε μια εκπομπή. Το θέμα αφορούσε, αν θυμάμαι καλά, τις γερμανικές εκλογές. O διάλογος έγινε ως εξής:

  • Δεν σχολιάζω τις γερμανικές εκλογές, ούτε και οποιεσδήποτε άλλες ευρωπαϊκές εκλογές. Αν ήταν τουρκικές, αιγυπτιακές, κτλ., πολύ ευχαρίστως.
  • Γιατί δεν σχολιάζεις;
  • Διότι δεν εξειδικεύομαι στην εσωτερική πολιτική των ευρωπαϊκών κρατών. Αυτά που μπορώ να πω είναι πολύ γενικά και δεν είμαι σίγουρος αν θα έχουν κάποια αξία.
  • Ναι, όμως δεν είσαι Διεθνολόγος;
  • Είμαι. Αλλά Διεθνολόγος δεν σημαίνει παντογνώστης. Ο κάθε Διεθνολόγος έχει κάποιους τομείς εξειδίκευσης. Άσε που διάφοροι άλλοι έρχονται και σχολιάζουν επί παντός επιστητού.
  • Με δυσκολεύεις διότι θα πρέπει τώρα να βρω κάποιον άλλο, αλλά μόνο και μόνο για αυτό που είπες και τη στάση που κρατάς αξίζει τον κόπο.

Continue reading

Τα Diaries ενός Διεθνολόγου no. 1: Το Προφίλ

Τα τελευταία χρόνια, λόγω της τεχνολογικής προόδου, της σημασίας που έχει αποκτήσει το διαδύκτιο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και λόγω των υψηλών επιπέδων που έχει φτάσει η παγκοσμιοποίηση, ο κόσμος κινείται με ταχύτατους ρυθμούς και οι διεθνείς ισορροπίες ισχύος μεταβάλλονται καθημερινώς με πολλαπλές επιπτώσεις και παράπλευρες απώλειες. Για τους ίδιους λόγους, έχει καταστεί πολύ πιο δύσκολο να αποκωδικοποιηθούν και να προβλεφθούν οι γεωπολιτικές εξελίξεις.

Δύο βασικά χαρακτηριστικά αυτής της παγκόσμιας κατάστασης πραγμάτων είναι: α) η αυξημένη συχνότητα σημαντικών γεγονότων/εξελίξεων, και β) η ενισχυμένη κρισιμότητα αυτών των εξελίξεων. [Έγραψα αναλυτικά για αυτό το φαινόμενο εδώ].

Εν μέσω μιας τέτοιας διεθνούς ρευστότητας, έχει καταστεί πιο αναγκαία η επεξήγηση – για τον απλό κόσμο αλλά και τους κυβερνώντες μιας χώρας – των όσων συμβαίνουν. Και αυτοί που καλούνται να δώσουν αυτές τις εξηγήσεις – κάποτε και τις λύσεις – είναι, τουλάχιστον αναφορικά με την (γεω)πολιτική διάσταση των πραγμάτων, οι λεγόμενοι Διεθνολόγοι. Και εγώ είμαι ένας από αυτούς. Continue reading