Tag Archives: Τουρκικές Εκλογές

Σκέψεις για τις Τουρκικές Εκλογές 2018

Πιο κάτω παραθέτω συγκεντωτικά με χρονολογική σειρά κάποιες σκέψεις που μοιράστηκα μέσω Facebook. Αναλόγως εξελίξεων η πιο κάτω συλλογή ενδέχεται να εμπλουτίζεται.

25 Απριλίου 2018 – Για τον Γκιούλ:

Αναμένεται το αποτέλεσμα της συνάντησης του πρώην Υπουργού Εξωτερικών, Πρωθυπουργού και Προέδρου της Τουρκίας, Αμπντουλάχ Γκιούλ, με τον ηγέτη του Κόμματος της Ευδαιμονίας Τεμέλ Καραμολάογλου σχετικά με τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στις 24 Ιουνίου.

Abdullah_Gül_Senate_of_Poland

Όσες φορές ερωτήθηκα (ιδιαίτερα κατά την περίοδο των τουρκικών εκλογών το 2015, και αργότερα την διάσπαση του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης) αν ο Γκιούλ θα επέστρεφε με τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, εκτίμησα ότι δεν θα συνέβαινε. Μέχρι τώρα επιβεβαιώθηκα. Πριν από μερικές μέρες σε συνέντευξη εκτίμησα ξανά ότι είναι δύσκολο να κατέλθει στις προεδρικές εκλογές ο Γκιούλ απέναντι στον Ερντογάν.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Κατ’ αρχάς, χωρίς να μπαίνω σε πολλές λεπτομέρειες, η εμπλοκή του Γκιούλ στην πολιτική προέκυψε σε μεγάλο βαθμό ως αποτέλεσμα πιέσεων που δεχόταν από τον στενό κύκλο των φίλων και των συγγενών του, αλλά και από την αστική ελίτ της βιομηχανικής πόλης στην κεντρική Ανατολία (και γεννέτηράς του) Kayseri. Το Kayseri είναι μια από τις λεγόμενες Τίγρεις της Ανατολίας και ένας από τους βασικούς πυλώνες του Ισλαμικού Κεφαλαίου που υποστήριξε και – σε μεγάλο βαθμό ακόμα – υποστηρίζει το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Continue reading

Advertisements

Σημείωμα: Σενάρια Τουρκικών Εκλογών

Πριν ακόμα από το τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του Απριλίου, 2017, αναφέρθηκα στην προοπτική και πιθανότητα πρόωρων εκλογών στην Τουρκία. Διότι φαίνεται να το επιτρέπουν οι εσωτερικές πολιτικές δυναμικές και διότι θα εξυπηρετούσε τον Ερντογάν. Το επανέλαβα αρκετές φορές, και προχθές στο άρθρο για την Τουρκία. Οι φωνές που αναφέρονται σε αυτή την πιθανότητα πληθαίνουν. Και οι κινήσεις της ίδιας της κυβέρνησης ΑΚΡ δίνουν τροφή σε αυτή τη σεναριολογία. Το θέμα χρήζει βαθιάς ανάλυσης, εδώ απλώς αναφέρω επιγραμματικά κάποιες σκέψεις.

tr elections Continue reading

Εξελίξεις την Επόμενη των Τουρκικών Εκλογών

DHA Photo

Σε συνέχεια της ανάλυσης και των εκτιμήσεων για τον αντίκτυπο των τουρκικών εκλογών στο εσωτερικό και την εξωτερική πολιτική της χώρας, θα ήταν ενδιαφέρον να καταγράψουμε τις ραγδαίες, θα έλεγε κανείς, εξελίξεις και δυναμικές που σημειώνονται στην Τουρκία λίγες μόνο μέρες μετά τα εκλογικά αποτελέσματα. Continue reading

Οι (Γεω)Πολιτικές Προεκτάσεις των Τουρκικών Εκλογών

Source: Reuters

Οι δημοσκοπήσεις και η αισιοδοξία που επικρατούσε ότι οι Τούρκοι ψηφοφόροι δεν θα επέλεγαν για ακόμα μια φορά το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) μετά από τα όσα διαδραματίστηκαν, παραπλάνησαν και θόλωσαν την πραγματικότητα. Σε αντίθεση με όλες τις προβλέψεις και τις δημοσκοπήσεις, το ΑΚΡ πήρε το 49,2% των ψήφων και απέκτησε την δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με 316 έδρες. Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) πήρε 25,41%, το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) έλαβε 11,98% με μια πτώση από τις εκλογές του Ιουνίου της τάξης του 4,2%, και το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP) έλαβε 10,47% σε αντίθεση με το  13,2% του Ιουνίου. Continue reading

Οι Τουρκικές Εκλογές και οι Κούρδοι

Πηγή: Reuters

Το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP) της Τουρκίας ιδρύθηκε το 2012 μετά από παροτρύνσεις του φυλακισμένου Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ηγέτη του παράνομου Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK). Το HDP είναι ένα από τα 70 και πλέον κόμματα της Τουρκίας και συναποτελείται από μικρότερα κουρδικά και αριστερά κόμματα και σύνολα. Προέκυψε από συνέδριο της Δημοκρατικής Συγκλήτου των Λαών (HDK) η οποία ιδρύθηκε κατά τις εκλογές του 2011 μετά από συνεργασία του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας και Ειρήνης (BDP) και άλλων αριστερών πολιτικών συνόλων. Το HDP έχει από δημιουργίας του ταράξει τα πολιτικά νερά στην Τουρκία, καθότι συσπειρώνει μια ευρύτερη κοινωνική και εκλογική βάση, ενώ ο ρόλος του διαφαίνεται ιδιαίτερα καθοριστικός στις επικείμενες τουρκικές βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου 2015. Continue reading

H Τουρκία Οδεύει προς την Αστάθεια και την Αβεβαιότητα

Source: Reuters

Οι προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, της 10η Αυγούστου, έχουν μεγάλη σημασία για το μέλλον της χώρας καθώς και για τις πολιτικές της στο εσωτερικό και εξωτερικό. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που ο τουρκικός λαός θα εκλέξει απευθείας πρόεδρο της δημοκρατίας, κάτι το οποίο, σε συνάρτηση με τη διαδικασία μεταρρύθμισης του συντάγματος, σηματοδοτεί τη σταδιακή μετάβαση της Τουρκίας από το προεδρευόμενο στο προεδρικό σύστημα.

Οι κύριοι υποψήφιοι πρόεδροι είναι τρείς. Ο νυν πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν, του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξής (ΑΚΡ), ο Εκμελεντίν Ιχσάνογλου που υποστηρίζεται από τα δύο κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης (το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) καθώς και από τρία μικρότερα κόμματα (της Δημοκρατικής Αριστεράς, το Ανεξάρτητο Τουρκικό, και το Δημοκρατικό). Ο τρίτος και με τις λιγότερες πιθανότητες υποψήφιος είναι ο Σελαχατίν Ντεμίρτας, ο συμπρόεδρος του κυριότερου φιλοκουρδικού κόμματος της Τουρκίας, του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP). Continue reading

Τουρκικές Εκλογές και Τουρκική Πολιτική: Τάσεις και Αντιστάσεις

Το πιο κάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 25 (Μάιος 2014) του Foreign Affairs Hellenic Edition, σσ. 38-48. Του Νίκου Μούδουρου και του Ζήνωνα Τζιάρρα.

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΔΟΥΡΟΣ είναι Διδάκτωρ Τουρκολογίας και Ειδικός Επιστήμονας στο Τμήμα Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Ο ΖΗΝΩΝΑΣ ΤΖΙΑΡΡΑΣ είναι ερευνητής στο Ινστιτούτο Strategy International και Υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτικής και Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Warwick, Ην. Βασιλείου.

Source: Reuters

Η νέα εκλογική επιτυχία του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στις δημοτικές εκλογές της 30ης Μαρτίου 2014, φαίνεται να επιβεβαιώνει κάποια πολύ σημαντικά στοιχεία της πορείας μετασχηματισμού της Τουρκίας κατά τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες. Σε ένα πρώτο επίπεδο, το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών υπογραμμίζει τη σχετική σταθε-ρότητα του νεοφιλελεύθερου εκ-συγχρονισμού, ο οποίος κορυφώ-θηκε μετά την κρίση και τη συνολική κατάρρευση του 2001. Σε ένα δεύτερο επίπεδο επαληθεύει την ιδεολογικο-πολιτική συνέχεια και την αντοχή του «νέου Ισλάμ», το οποίο κατάφερε να διατηρήσει ισχυρούς δεσμούς με την κοινωνία και την ίδια στιγμή να αναπαράξει μια αξιοσημείωτη πολιτική αφοσίωση των συντηρητικών μαζών στην υπόθεση οικοδόμησης ενός εναλλακτικού προς τον κεμαλισμό, μοντέλου εκσυγχρονισμού.  Continue reading