Category Archives: Τουρκική Κατοχή

Δεν Ξεχνώ;

Με την ευκαιρία της μαύρης επετείου του πραξικοπήματος είπα να γράψω και γω δύο λόγια. Αν και τώρα που ξεκίνησα, σκέφτομαι ότι ίσως να’ ταν καλύτερα «να σωπάσω για πάντα». Όπως και να’ χει, φαίνεται ότι αυτές οι μέρες του Ιουλίου μας «θυμίζουν» οτι «δεν ξεχνούμε» τίποτα, και ότι «τίποτα δεν ξεχνιέται». Θα’χουμε γίνει και ανέκδοτο:  – Ρε, μην ξεχάσεις να κάνεις το «τάδε». – Μην ανησυχείς, δεν ξεχνώ. – Α καλά, εσύ και η Κύπρος.

(Καθόλου) Παραδόξως, ο καθένας θυμάται, και «δεν ξεχνά», διαφορετικά πράγματα. Οι μεν το «προδωτικό πραξικόπημα», οι δε τη « βάρβαρη εισβολή». Η ισορροπία και η ουσία χάνεται σε ιδεολογικοπολιτικούς και ιστορικοκομματικούς διαξιφισμούς που ενδυναμώνουν τη κουλτούρα της παρελθοντολογίας και (παραπλανητικά) δημιουργούν ή/και οξύνουν διαφορές οι οποίες θα έπρεπε να είναι ανύπαρκτες σε κοινωνικό επίπεδο. Και κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια. Σημαίες, λάβαρα, μνημόσυνα, επικήδειοι (και οχι μόνο) λόγοι, δηλώσεις, αντιδηλώσεις, ιστορικές αποκαλύψεις, διαδηλώσεις, αντιδιαδηλώσεις, και πάει λέγοντας. Όλα εξασφαλίζουν οτι «δεν θα ξεχάσουμε». Ότι θα θυμόμαστε, ότι δεν θα ησυχάσουμε, και ότι θα συνεχίσουμε να μισούμε ο ένας τον «άλλο», όποιος και να’ ναι αυτός ο «άλλος».

Continue reading

Η σημασία της διατήρησης της κατοχής για την Τουρκία – Μια ιστορικοπολιτική προσέγγιση

Ο γεωπολιτικός ρόλος και η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου, παρά την μεγάλη τους σημασία, δεν μονοπολούν τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία διατηρεί την κατοχή της στην Κύπρο. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται σε διάφορα άλλα ζητήματα που υπάρχουν όπως αυτά του εθνικού γοήτρου, της εσωτερικής πολιτικής και της κοινής γνώμης, αλλά και εθνοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της τουρκικής πολιτικής όσον αφορά το Κυπριακό.

Κάνοντας μια αναδρομή στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας από τα μέσα του περασμένου αιώνα, μπορούμε να παρατηρήσουμε μια πολιτική σύγκρουση μεταξύ Κεμαλιστών και Ισλαμιστών, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις εκφράστηκε και με στρατιωτικά μέσα και δημιουργούσε προβλήματα στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Ερχόμενοι στο σήμερα βλέπουμε μέσα από τις τελευταίες δύο δεκαετίες την ανάδυση ενός νέο-οθωμανικού μοντέλου που με βάση τα δύο συστατικά του (Κεμαλισμό – Ισλαμισμό), κινείται εθνικιστικά στην εσωτερική πολιτική και «επεκτατικά» στην εξωτερική χρησιμοποιώντας την «ήπια ισχύ». Με άλλα λόγια, τα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» για τα οποία μιλά ο Κος Νταβούτογλου.

Continue reading