Category Archives: Πολιτικό Σύστημα

Παρά-φιλο-βλακεία..

Παρανοϊκός ο τίτλος, παρανοϊκό και το ζήτημα, παρανοϊκή και η χώρα. Παρανοϊκοί και άνθρωποι, παρανοϊκοί και οι παρανοήσαντες, παρανοϊκοί και οι καταλαβαίνοντες, παρανοϊκή και η εξήγηση. Όπως ήδη θα καταλάβατε, ο τίτλος προέρχεται από το γνωστό «παραφιλολογία» το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη «φιλολογία». Και επειδή μιλάμε και ελληνικά να πούμε ότι πέραν της επιστήμης της φιλολογίας που μελετά τις διάφορες διαστάσεις του λόγου, των κειμένων και της γλώσσας, η ετυμολογία της λέξης παραπέμπει στον «φίλο» του «λόγου».  «Παραφιλολογία» είναι κυρίως κάτι που παρεκκλίνει από  την πραγματικότητα και δεν έχει βάση της την μελέτη γεγονότων ή πραγματικών πληροφοριών. Είναι περισσότερο προϊόν διαδόσεων, μύθων, ή μη πραγματικών πληροφοριών για το πραγματικό μας περιβάλλον. Η «παραφιλολογία» μπορεί να προκύψει είτε σκοπίμως – διότι κάποιος αποφάσισε να κατασκευάσει αντιλήψεις και να διαδώσει πληροφορίες που δεν έχουν πραγματική βάση – είτε κατά συνέπεια – λόγω διάδοσης και αλλοίωσης κάποιων πληροφοριών από στόμα σε στόμα.

Continue reading

Η Κυπριακή Τραγωδία της 11ης Ιουλίου, 2011



Old Picture of the Ammunition Containers at the Naval Base.
 Νωρίς τα ξημερώματα της 11ης Ιουλίου 2011 μετά από περιστατικό πυρκαγιάς, στην Ναυτική Βάση Ευάγγελου Φλωράκη στο Ζύγι, εξεράγησαν 98 εμπορευματοκιβώτια (containers) με πυρίτιδα και εκρηκτικά τύπου ΤΜΤ με αποτέλεσμα 12 νεκρούς και 62 τραυματίες. Είχε επίσης ανυπολόγιστες ζημιές στη Ναυτική Βάση, στον πετρελαιοπαραγωγό σταθμό της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (ΑΗΚ) και σε περιουσίες στα γύρω χωρία, αφού το ωστικό κύμα της έκρηξης είχε ακτίνα μέχρι και 7 χιλιόμετρα. Τα πυρομαχικά δεν ανήκαν στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το 2009 τα είχε κατάσχει, μετά από εντολή των Ηνωμένων Εθνών, από ρωσικό πλοίο, εντός των χωρικών της υδάτων, το οποίο ερχότανε από το Ιράν με προορισμό την Συρία. Τα εμπορευματοκιβώτια αυτά τα τελευταία τρία χρόνια απετέλεσαν αντικείμενο συζητήσεων τόσο στο Υπουργείο Άμυνας όσο και στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ) χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα ή λύσεις. Επίσης, παρά τις συνεχείς υπενθυμίσεις και επισημάνσεις του Διοικητού της Ναυτικής Βάσης δεν είχαν παρθεί τα απαραίτητα μέτρα προστασίας αν και ο κίνδυνος ήταν πολύ εμφανής.
Το τραγικό αυτό συμβάν σε συνάρτηση με τις υπόλοιπες τοπικές, περιφερειακές και διεθνείς συγκυρίες προβλέπεται να έχει δυσβάσταχτες συνέπειες σε πολλούς τομείς από τους οποίους ο οικονομικός δεν είναι ο λιγότερο σημαντικός. Περαιτέρω αναδύει ερωτηματικά για το ρόλο και την κατάσταση της Εθνικής φρουράς καθώς και για το μέλλον του τόπου. Παρακάτω θα εξετάσουμε εν συντομία κάποιους από τους τομείς που επηρεάζονται από τη «βιβλική» – όπως ονομάστηκε – καταστροφή στο Ζύγι.

Οικονομία
Όπως είναι γνωστό ολόκληρος ο κόσμος και ιδιαίτερα η Ευρώπη περνά μια οικονομική κρίση που έχει ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση τόσο των εθνικών οικονομιών όσο και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της κρίσης της Ευρωζώνης. Τρανταχτά παραδείγματα αυτής της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης είναι η Ελλάδα και η Ισπανία ενώ τους τελευταίους κυρίως μήνες φαίνεται ότι και η Κύπρος μπήκε στον κατάλογο των επηρεασμένων χωρών. Υπό αυτό το πρίσμα, η συγκυρία μέσα στην οποία έλαβε χώρα η εν λόγω τραγωδία του Ιούλη δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη. Πρόχειροι, ανεπίσημοι, υπολογισμοί λένε ότι για την επιδιόρθωση του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού χρειάζονται γύρω στα 500 εκατομμύρια. Κάποιοι άλλοι λένε ότι το ποσό αγγίζει το δισεκατομμύριο ενώ υπάρχουν και αυτοί που ισχυρίζονται ότι συμφέρει περισσότερο η ανέγερση καινούργιου σταθμού παραγωγής ενέργειας παρά η επιδιόρθωση του παρόντος.
Όπως και να έχει, και από όπου και αν έρθει βοήθεια, το σίγουρο είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα επιβαρυνθεί τα μέγιστα ούτως ώστε να αποκαταστήσει το σταθμό του οποίου η παραγωγή καλύπτει το 50-60% της ζήτησης ηλεκτρικού ρεύματος. Πέραν αυτού, που έχει κυρίως μακροπρόθεσμες συνέπειες, υπάρχουν και άμεσες επιπτώσεις στην οικονομία. Η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος μπορεί να προκαλέσει τεράστιες οικονομικές ζημιές σε μικρομεσαίες αλλά και μεγάλες επιχειρήσεις που αποτελούν την ατμομηχανή της κυπριακής οικονομίας. Επιπλέον άμεσα θα πληγούν οι ξενοδοχειακές και τουριστικές επιχειρήσεις αφού το τραγικό συμβάν και οι επιπτώσεις του μπορεί να διώξουν τους τουρίστες αλλά και να τους αποτρέψουν από το να επισκεφθούν φέτος την Κύπρο. Αυτό βέβαια εντείνει το ήδη υπάρχον οικονομικό πρόβλημα ενώ παράλληλα μπορεί να οδηγήσει και στην αύξηση της ανεργίας αν τέτοιες επιχειρήσεις αναγκαστούν να σταματήσουν να εργάζονται. Επιπτώσεις βέβαια υπάρχουν και για την οικονομία της ΕΕ αφού πλέον η αλληλεξάρτηση των κρατών-μελών της σε οικονομικό επίπεδο και η εύθραυστη οικονομική κατάσταση αυτή τη στιγμή δεν αφήνουν πολλά περιθώρια.
Εννοείται, συγχρόνως, ότι η ενεργειακή κρίση που προκάλεσε η καταστροφή του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού φέρνει στο προσκήνιο τόσο την ανάγκη για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όσο και την ανάγκη ταχείας εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιών μας ενεργειακών πόρων. Η σοβαρότητα βέβαια αυτού του προβλήματος συνεπάγεται και την ανάγκη δημιουργίας μιας καλά μελετημένης στρατηγικής στον τομέα της ενέργειας ούτως ώστε να αντικρουστούν οι οποιεσδήποτε προσπάθειες εκμετάλλευσης της ευάλωτής μας θέσης αυτή τη στιγμή.
Τα προβλήματα όμως δεν σταματάνε εδώ.

Πολιτική
Η οικονομική αποδυνάμωση ενός κράτους συνεπάγεται τη μείωση της συνολικής του ισχύος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το παραλύει αλλά όντας σε μειονεκτική θέση δεν του επιτρέπει να κινηθεί όπως θέλει τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική του πολιτική. Έτσι, συνήθως, χάνει τη λαϊκή υποστήριξη με συνέπεια την σύγκρουση κράτους-κοινωνίας. Στην Κύπρο όμως τα πράγματα είναι ακόμα πιο περίπλοκα δεδομένου του πολιτικοστρατιωτικού προβλήματος που η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει με τις τουρκικές κατοχικές δυνάμεις, την τουρκοκυπριακή ηγεσία και ιδιαίτερα την Τουρκία.
Με αφετηρία το γεγονός ότι η Τουρκία ακολουθεί μια πολιτική αναμονής περιμένοντας να εκμεταλλευτεί οποιεσδήποτε πραγματικότητες προκύψουν, τότε προκύπτουν αρνητικές πιθανότητες. Όταν ένα κράτος χάσει μερίδα της διπλωματικής του ισχύος – η οποία όντας συνδεδεμένη με όλες τις άλλες πηγές κρατικής ισχύος δεν μένει ανεπηρέαστη – τότε η αποτελεσματικότητά του στο πλαίσιο οποιονδήποτε διαπραγματεύσεων είναι αμφίβολη. Επιπρόσθετα, αν η Κυπριακή Δημοκρατία τελικά αντιμετωπίσει μια σημαντική οικονομική αποδυνάμωση τότε θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση σε ότι αφορά συμφωνίες με κράτη ή εταιρίες για το διαχωρισμό των ενεργειακών της πηγών. Με αυτό το τρόπο μπαίνει δηλαδή σε ένα φαύλο κύκλο όπου η οικονομική ανεπάρκεια και η κοινωνική αστάθεια αποτρέπουν τις όποιες διεκδικήσεις. Πρέπει όμως να γίνει ξεκάθαρο πως όταν μιλάμε για τα διάφορα είδη κρατική ισχύος ή στρατηγικής, αυτά δεν είναι απρόσωπα. Όλα αυτά τα επίπεδα διακυβέρνησης και δημιουργίας πολιτικής είναι ελεγχόμενα από άτομα που φέρουν είτε προσωπική είτε συλλογική ευθύνη σαν μέλη πολιτικών κομμάτων. Στην Κύπρο ειδικά, η διαφθορά, ο νεποτισμός και το προσωπικό συμφέρον που χαρακτηρίζουν την κρατική μηχανή, ευθύνονται για αποτυχίες της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής καθώς και για την κακή διαχείριση της οικονομίας.
Εθνική Φρουρά: Αποστρατικοποίηση τώρα!
Μια άλλη παράμετρος αυτού του ζητήματος, η οποία δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη, είναι αυτή της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ). Παρόλο που τα εμπορευματοκιβώτια με τα πυρομαχικά δεν ήταν ιδιοκτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η αδυναμία της ΕΦ να προλάβει τα χειρότερα παρουσιάζουν συστημικά προβλήματα τόσο της ίδιας όσο και του Υπουργείου Άμυνας πιο συγκεκριμένα. Σε αυτή τη συζήτηση φυσικά δεν πρέπει να παραμεληθεί το γεγονός ότι το τραγικό αυτό ατύχημα δεν είναι το πρώτο που συμβαίνει στην ΕΦ. Ένα παράδειγμα, το οποίο αποτελεί και τραγική σύμπτωση είναι ο θάνατος του αρχηγού της ΕΦ Ευάγγελου Φλωράκη, το όνομα του οποίου είχε η Ναυτική Βάση όπου έγινε η έκρηξη, στις 10 Ιουλίου 2002 μετά από πτώση ελικοπτέρου. Τα ατυχήματα της ΕΦ όμως δεν περιορίζονται σε αυτό. Περιλαμβάνουν και άλλους λάθος χειρισμούς πυρομαχικών ή οπλικών συστημάτων οι οποίοι προκάλεσαν θανάτους και τραυματισμούς.
Διερωτάται κανείς τι πρέπει να γίνει ενώ έχουν βγει διάφοροι οι οποίοι υποστηρίζουν πως η ΕΦ χρειάζεται μεγαλύτερη κρατική χρηματοδότηση. Το επιχείρημα είναι ότι είμαστε ένα κράτος υπό κατοχή και πρέπει να έχουμε τα μέσα να αμυνθούμε σε περίπτωση ανάφλεξης του προβλήματος με την Τουρκία. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η ΕΦ, μετά το 74’, έχει σκοτώσει περισσότερους Ελληνοκύπριους στρατιώτες παρά η Τουρκία. Επίσης όταν κάποιοι λένε πως η ΕΦ χρειάζεται περισσότερη χρηματοδότηση φαίνεται ότι υπερεκτιμούν το ρόλο και τις δυνατότητες της, υποτιμούν τις δυνατότητες της Τουρκίας, ενώ παράλληλα αγνοούν τις διαχρονικές επιπτώσεις της διατήρησης της ΕΦ στην οικονομία και στην κοινωνία. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Το τραγικό είναι ότι με βάση την ορθολογική και νηφάλια ανάλυση των καταστάσεων γίνεται ξεκάθαρο ότι η αποστρατικοποίηση θα υπηρετούσε πολύ καλύτερα τους σκοπούς της Κυπριακής Δημοκρατίας, τόσο σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο όσο και σε…προσέξτε…στρατηγικό επίπεδο (Θα ακολουθήσει άρθρο το οποίο θα ασχοληθεί αποκλειστικά με τα υπέρ της αποστρατικοποίησης στα διάφορα επίπεδα).
Μέσα σε όλα αυτά βέβαια ας μην ξεχνάμε και ότι η διατήρηση μιας αναποτελεσματικής και ντροπιαστικής – θα έλεγα – ΕΦ η οποία επί της ουσίας δεν παρέχει κανένα θετικό στο κράτος και επιβαρύνει την οικονομία είναι χειρότερη από τα θετικά που μπορεί να παρέχει η αποστρατικοποίηση.
Αν και σε αυτό το άρθρο βαρύτητα δεν δόθηκε στην απόδοση ευθυνών, εννοείται ότι κάτι τέτοιο επιβάλλεται. Επίσης έχει λεχθεί ότι οι παραιτήσεις του Υπουργού Άμυνας και του αρχηγού ΓΕΕΦ δεν λύνουν το πρόβλημα. Όσο και αν αυτό είναι αλήθεια είναι ευκολονόητο και πολύ εύκολο να ειπωθεί. Το ζήτημα όμως δεν βρίσκεται στα εύκολα και εμφανή αλλά σε αυτά που πρέπει να αναζητηθούν. Πρέπει επίσης οι παραπάνω πραγματικότητες να μετρηθούν με σοβαρότητα και να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα και αποφάσεις για την υπερπήδηση οποιονδήποτε εμποδίων. Σε τέτοιες στιγμές δεν χωράνε επιφανειακές πολιτικές ούτε δογματικές αντιλήψεις. Οι κυβερνώντες αλλά και ολόκληρη η πολιτική σκηνή της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να εργασθούν για το κοινό καλό. Αυτή είναι η ευκαιρία τους να επιδείξουν πολιτική ακεραιότητα και να ανατρέψουν την επικρατούσα εικόνα της αποτυχίας και αναποτελεσματικότητας που διατηρεί η πολιτική σκηνή της Κυπριακής Δημοκρατίας εδώ και σχεδόν 40 χρόνια.
Υ.Γ.: Έχω αντιληφθεί ότι το παραπάνω άρθρο έχει χρησιμοποιηθεί – κυρίως στο facebook – από υπέρμαχους της φυγοστρατίας με σκοπό την στήριξη των επιχειρημάτων τους. Επειδή δεν είμαι χρήστης του παραπάνω κοινωνικού δικτύου θα πω μερικά λόγια εδώ για να ξεκαθαρίσω την όποια παρεξήγηση και τη στάση μου στο θέμα.
Το ζήτημα της αποστρατικοποίησης καμία σχέση δεν έχει με την φυγοστρατία. Το ζήτημα της αποστρατικοποίησης έχει να κάνει με πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους και όχι με το γεγονός ότι κάποιοι δεν θέλουν να υπηρετήσουν για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Σωστά ή λάθος, το κράτος επιβάλει την 2ετή υπηρεσία στην ΕΦ και ο καθένας είναι υποχρεωμένος να την ακολουθήσει. Αντιλαμβάνομαι ότι νόημα ίσως να μην υπάρχει γι’ αυτό και προτείνω αποστρατικοποίηση. Σε κάθε περίπτωση όμως η φυγοστρατία δεν είναι λύση ούτε ο σωστός τρόπος δράσης αφού αποτελεί άναρχο και εγωκεντρικό τρόπο αντίδρασης. Με την ίδια λογική μπορούμε να περνάμε όποτε θέλουμε τα φώτα τροχαίας με κόκκινο, να κλέβουμε, να σκοτώνουμε και ούτω κάθε εξής. Η φυγοστρατία είναι μέρος του συστημικού προβλήματος.

Ποιός Κυβερνά τον Κόσμο; Σκόρπιες Σκέψεις.

Προ ολίγων ημερών μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο για να δω τι καινούργιο υπάρχει. Κάθισα εκεί αρκετή ώρα αφού το ράφι «πολιτικής και ιστορίας» κέρδισε την προσοχή μου. Λόγω της διάρκειας της παραμονής μου στο βιβλιοπωλείο, η παρουσία μου είχε γίνει αισθητή και έτσι η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού με προσέγγισε να ρωτήσει αν χρειάζομαι κάποια βοήθεια και αν ψάχνω κάτι συγκεκριμένο. Της είπα ότι ενδιαφέρομαι γενικά για βιβλία πολιτικού περιεχομένου αν και δεν ψάχνω κάτι συγκεκριμένο. Η επόμενη της ερώτηση ήταν εάν σπουδάζω κάτι που σχετίζεται με πολιτική και έτσι της είπα ότι πράγματι σπουδάζω διεθνή πολιτική. Με ρώτησε τι ακριβώς μελετάνε οι σπουδές διεθνούς πολιτικής και της εξήγησα. Όταν λοιπόν αντιλήφθηκε περί τίνος πρόκειται, με ρώτησε με απορία: «για πες μου, εσύ που ξέρεις, ποιός κυβερνά τον κόσμο;». Η άμεση μου απάντηση ήταν «τι εννοείτε;». Αμέσως ακολούθησε ρωτώντας «ποίος κυβερνά τον κόσμο: οι Αμερικάνοι, οι Κινέζοι, οι Εβραίοι, ποιος;». Μερικές φορές αναπολώ τη στιγμή και γελάω. «Το χρήμα» απάντησα, «το χρήμα κυβερνά τον κόσμο και αυτός που το έχει». «Και ποιος το έχει;», ρώτησε σαν να είχα τις απαντήσεις για το ποιος κινεί τα νήματα του κόσμου, για το ποιος αποφασίζει για τους πολέμους, για το που είναι η κρυψώνα όπου συνεδριάζουν αυτοί που κυβερνάνε, για το «ποίος έχει το χρήμα». Η συζήτηση συνέχισε και επεκτάθηκε σε διάφορα θέματα αλλά η δίψα αυτή για την κατανόηση του κόσμου και της παγκόσμιας κοινωνίας μου κίνησε το ενδιαφέρον και με έβαλε σε σκέψεις. Ποια είναι λοιπόν η φύση αυτού του συστήματος και ποια η θέση μας σ’ αυτό;  «Ποιος κυβερνά τον κόσμο» και «ποιος έχει το χρήμα»;

Continue reading

Ο Πράσινος Κόσμος – Ο Μαύρος Κόσμος και Εσύ

Ηλεκτρικά αυτοκίνητα, φωτοβολταϊκά, προϊόντα φιλικά προς το περιβάλλον, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ανακύκλωση, δενδροφύτευση, οικονομία στο νερό, πράσινη ανάπτυξη, πράσινη οικονομία, πράσινη επιχειρηματικότητα, σώζεις χελώνες, καθαρίζεις τις θάλασσες απ’ το πετρέλαιο, τις παραλίες απ’ τα σκουπίδια, φτιάχνεις πάρκα και βάζεις μέσα τα υπό εξαφάνιση ζώα, ρίχνεις πινακίδες και ταμπέλες, διαμαρτύρεσαι για τη θανάτωση δελφινιών, φαλαινών, αδέσποτων, για την κακομεταχείριση ζώων, παλεύεις με τα απορρίμματα του καπιταλισμού και της υπερβιομηχανοποίησης.

Και κυκλοφορεί με το τζιπ των 50 ίππων, πετάει το τσιγάρο του στα δάση, τα μπουκάλια του στην παραλία και στη θάλασσα, πλένει τα πεζοδρόμια και τα αυτοκίνητά του με τρεχούμενο νερό, καμία προσπάθεια μείωσης της κατανάλωσης ρεύματος – νερού – ενέργειας, ρίχνει τα απορρίμματά του εργοστασίου του στη θάλασσα, κτίζει ξενοδοχεία και βίλες στην παραλία, καίει δάση και τα κάνει οικόπεδα, οι πάγοι λιώνουν, τα εργοστάσια ξερνάνε καυσαέριο και χημικά, η πράσινη ανάπτυξη και οικονομία είναι γι’ αυτόν «πράσινα κέρδη» και ευκαιρία για μετονομασία (αλλαγή χρώματος) της δυσαναλογίας κόστους – κέρδους, παραγωγής – πώλησης – υπεραξίας.

Continue reading

Κυπριακή Πολιτική Κουλτούρα (;)

Η πολιτική κουλτούρα ορίζεται με απλά λόγια ως η αντίληψη της κοινωνίας για τα πολιτικά δρώμενα, το πολιτικό σύστημα και τον βαθμό στον οποίο μπορεί να τα κατανοήσει, αλλά και να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση αυτών. Συνήθως, αυτή η κουλτούρα δημιουργείται και αναδύεται διαμέσου των ιστορικοπολιτικοκοινωνικών και οικονομικών συγκυριών που περνά ένας τόπος. Οι συγκυρίες σημαδεύουν το «είναι» των πολιτών – συνειδητά ή μη – και διαμορφώνουν απόψεις κινούμενες είτε από τη γνώση και κατανόηση των γεγονότων, είτε από τα συναισθήματα που δημιουργούν οι καταστάσεις.
Σε όλο αυτό το συνονθύλευμα παραγόντων που δημιουργεί τον παλμό της κοινωνίας των πολιτών, προστίθεται η κοινωνική τάξη, οι ιδεολογίες και οι ιδεοληψίες. Τα στοιχεία αυτά άλλοτε φέρνουν την ενότητα και άλλοτε πυροδοτούν συγκρούσεις που υποκινούνται από μικροαστικά κατάλοιπα, αντιλήψεις ή/και προκαταλήψεις.
Στην ιδιαίτερη περίπτωση της Κύπρου, η πολύπαθή ιστορία που χαρακτηρίζει τη Μεγαλόνησο των πολλών κατακτητών και της πρόσφατης αποικιοκρατίας των Άγγλων, έχουν επηρεάσει δραματικά την κυπριακή κοινωνία κα τα διάφορα κοινωνικά της σύνολα. Η τακτική του «Διαίρει και Βασίλευε» της Βρετανίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών αντιλήψεων του κυπριακού λαού. Παράλληλα, βασικό ρόλο έπαιξε και στον εθνοτικό και θρησκευτικό διχασμό των διάφορων κοινωνικών ομάδων και μειονοτήτων, που αποτελούσαν ανέκαθεν το ν κυπριακό πληθυσμό.
Στην εχθρότητα που είχε πλέον δημιουργηθεί και στο διαχωρισμό του λαού σε κοινότητες που είχε πλέον επιτευχθεί, βρήκαν καταφύγιο οι ακρότητες και το μίσος για τη διαφορετικότητα. Τα στοιχεία αυτά πηγάζουν κυρίως από το βαθύ χάσμα των κοινωνικών τάξεων και από ψυχολογικούς παράγοντες που δημιουργούν την ανάγκη στα χαμηλά – συνήθως αμόρφωτα ή με φεουδαρχικά κατάλοιπα – κοινωνικά στρώματα, για την ανάδειξή τους ως ανώτερα σε σχέση με άλλες κοινωνικές ομάδες, συνήθως διαφορετικού έθνους, θρησκείας, γλώσσας ή ιδεολογίας.
Οι διαχωρισμοί αυτοί σημάδεψαν βαθιά την κυπριακή κοινωνία κα δημιούργησαν πάθη που οδήγησαν τις αντικρουόμενες πλευρές σε συγκρούσεις, οι οποίες μαζί με το ρόλο που έπαιξε ο ξένος παράγοντας και οι ξένοι σχεδιασμοί, μας έφεραν αντιμέτωπούς με τη σημερινή μορφή του κυπριακού προβλήματος.
Έχοντας και πάλι εναποθέσει τις ελπίδες μας στους ξένους και αναμένοντας να δικαιωθούμε από αυτούς που διαπράττουν παγκόσμιες αδικίες στο όνομα της ειρήνης και της δημοκρατίας, αφήνουμε τις συγκυρίες να δημιουργούν της ιστορία μας, ερήμην μας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η κυπριακή κοινωνία είχε την ατυχία να «εξελιχθεί» χωρίς να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα σε πολιτικά προβλήματα που ταλανίζουν άλλες χώρες (όπως π.χ. το ίδιο το πολιτικό σύστημα), έχοντας απορροφηθεί τόσο η ίδια όσο και οι κυβερνήσεις της πολιτείας στο κυρίως πρόβλημα της χώρας.
Οι κινήσεις των κατά διαστήματα κυβερνήσεων και οι κοινωνικές απόψεις για θέματα εσωτερικά, υγείας, παιδείας, οικονομίας, εργοδότησης κτλ., κινούνται κάτω από της σκιά του κυπριακού προβλήματος το οποίο σε συνάρτηση με τη σχετική ευημερία που επικρατεί στη νήσο, διατηρούν το λαό σε μερική παράλυση. Αυτά τα δεδομένα, δίνουν χώρο στη συναισθηματική έξαρση και στη συνειδησιακή κοίμηση, αποτρέποντας τον από το να αντιμετωπίσει με νηφαλιότητα τις όποιες καταστάσεις και πραγματικότητες που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό της χώρας και κυρίως στο κυπριακό ζήτημα.
Επιπλέον, μείζον ευθύνη κουβαλάνε και οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας από τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φοβούμενες το πολιτικό κόστος και την αντίδραση της κοινής γνώμης προέβησαν σε λάθος χειρισμούς και απέκρυψαν την αλήθεια για τις πραγματικότητες που δημιουργήθηκαν με τη συμφωνία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, φέρνοντας το λαό προ εκπλήξεων και οδυνηρών παραχωρήσεων.
Όλα τα πιο πάνω υφαίνουν ένα ιστό ο οποίος καλύπτει αυτό τον τόπο, την κυβέρνηση και το λαό του, και ο οποίος εκτείνεται πολύ μακρύτερα από τα σύνορα του νησιού, περιλαμβάνοντας διεθνείς δυνάμεις και παράγοντες, που πλέον φαίνεται να μην μπορεί να πολεμήσει και να αντιμετωπίσει καμία κυβέρνηση. Θέλει θάρρος για να σπάσει κανείς τον ιστό αυτό και πρέπει να είναι άνθρωπος ελεύθερος από κατάλοιπα μίσους, υπέρμετρου συναισθηματισμού ή δογματισμού. Άνθρωπος ή άνθρωποι που δεν είναι λερωμένοι με τα λάθη του παρελθόντος. Επιπρόσθετα, πρέπει να αντιληφθούμε ότι έμφαση πρέπει να δοθεί στην κοινωνία και στην πολιτική κουλτούρα τόσο για το πρόβλημα της Κύπρου, όσο και για ένα ευρύτερο φάσμα εξωτερικών και εσωτερικών πολιτικών θεμάτων.
Χρειάζεται ειλικρίνεια από την εξουσία και έμφαση στη μόρφωση του λαού επί του θέματος. Πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια, να υποδειχτούν οι πραγματικοί υπαίτιοι του προβλήματος, να δεχτούμε τα λάθη μας και να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες για να προχωρήσουμε με το μέτωπο καθαρό. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να εκμεταλλευτούμε – ενωμένοι πλέον – την ηθική μας υπεροχή και τη δύναμη που μας δίνει η γεωπολιτική σημασία και γεωστρατηγική θέση της χώρας μας, αλλά και να επεκτείνουμε τους προβληματισμούς και την ενέργειά μας και σε άλλα θέματα.
Είναι τραγικό το γεγονός ότι οι εξελίξεις και συγκυρίες δείχνουν ότι τα πιο πάνω δεν θα υλοποιηθούν, με αποτέλεσμα το μέλλον να διαγράφεται δυσοίωνο. Είναι τραγική η αλήθεια πως δεν μπορεί να υπάρξει ηθική στην πολιτική και ότι καμία παγκόσμια δύναμη δεν πρόκειται να σταθεί υπέρμαχος της δικαιοσύνης τη στιγμή που τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα πίσω από την αδικία είναι πολύ περισσότερα. Τραγική είναι επίσης η πραγματικότητα πως η πολιτική μεταφράζεται ως πάλη για εξουσία και αυτό δεν είναι το κακό. Το κακό είναι ότι η εξουσία είναι ο αυτοσκοπός και όχι το μέσο για δημιουργία κοινωνικής ή άλλης ορθολογικής πολιτικής με βάση τα κοινά, ανιδιοτελή συμφέροντα.
Το τραγικότερο βέβαια είναι ότι την παρούσα κατάσταση γνωρίζει μεγάλη μερίδα του λαού και της νεολαίας. Το γεγονός αυτό βοηθά την δημιουργία  ενός κλίματος δυσπιστίας για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό, με τη σειρά του, οδηγεί το λαό σε μια κατάσταση συμβιβασμού, με ένα αποτέλεσμα το οποίο θα μπορούσε να μην είναι κατ’ ανάγκην το τελικό.
«Φιλελεύθερος», 12/08/2010, σ.8
«Αλήθεια», 14/08/2010, σ.22
«Ακρίτας», Αυγ. 2010, σ.27
Ζήνωνας Τζιάρρας