Category Archives: Κυπριακή Πολιτική Κουλτούρα

40 Χρόνια Μετά: Κρίση Διπλωματικού Κουτσομπολιού και η Πολιτική Ουσία

Source: ibtimes.co.uk

Η συγγραφή των πιο κάτω έρχεται κάπως καθυστερημένα αφού το ζήτημα δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα στα πρώτα της επικαιρότητας. Θεωρώ όμως ότι κάποιες διαστάσεις του χρήζουν περαιτέρω αναφοράς, ιδιαίτερα ως αποτίμηση της σημερινής κατάσταση της κυπριακής διπλωματίας, 40 χρόνια μετά τη μαύρη μέρα του πραξικοπήματος που άνοιξε τις κερκόπορτες στην τουρκική εισβολή και κατοχή.

Οι διαχρονικές αποτυχίες της πολιτικής της Κυπριακής Δημοκρατίας, της κυπριακής εξωτερικής πολιτικής και των κοινοτικών, δικοινοτικών και διακοινοτικών λαθών μπορούν να συζητούνται και να αναλύονται δίχως τέλος. Λόγος όμως εδώ γίνεται για την κρίση μεταξύ της Κύπριας ευρωβουλευτού, κυρίας Ελένης Θεοχάρους, και του Έλληνα ΥΠΕΞ, κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, σχετικά με το έγγραφο που απεστάλη από την Τουρκία στα κράτη-μέλη της ΕΕ. (Ειδικότερη ανάλυση για κάποια σημεία του εγγράφου έκανα εδώ).

Το θέμα είχε λάβει σε σύντομο χρονικό διάστημα τεράστιες διαστάσεις με προεκτάσεις για τις διπλωματικές σχέσεις Αθήνας-Λευκωσίας, ενώ σε κοινωνικό επίπεδο έχει ενταχθεί σε ένα περίεργο πλαίσιο επίρριψης προσωπικών ευθυνών για εθνικισμό, ψευδο-πατριωτισμό, προδοσία, και για τα αντίθετα. Στο σημείο αυτό δεν οδηγηθήκαμε βέβαια αδίκως, ούτε ανεξηγήτως, καθώς αυτός είναι και ο πυρήνας της δημόσιας πολιτικής συζήτησης κατά κανόνα από το 1974 και πριν ακόμα. Είναι όμως, πιστεύω, θλιβερό και παραπλανητικό να επιδιδόμαστε σε τέτοιου είδους συζητήσεις, χάνοντας την πολιτική ουσία, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το διπλωματικό επίπεδο. Continue reading

Η Αδαής Στρατηγική της «Αλλαγής Στρατηγικής»

Ο λόγος βέβαια για το Κυπριακό και τη Λύση του. Αν και έχω αναφερθεί στο συγκεκριμένο ζήτημα επανειλημμένα (βλ. εδώ, εδώ και εδώ), φαίνεται ότι θα χρειαστεί να επαναλάβω τον εαυτό μου. Η αναφορά γίνεται για την επιμονή και εμμονή κάποιων να θέλουν αλλαγή στη βάση Λύσης (Ομοσπονδία) διατεινόμενοι ότι θα θέσουν το πρόβλημα στην σωστή του βάση (εισβολής και κατοχής), υποθέτοντας δηλαδή ότι μέχρι τώρα αυτό δεν ίσχυε. Το τί όμως συνεπάγεται αυτό το προτεινόμενο tabularasa – το οποίο καταχειροκροτείται από τους οπαδούς των εν λόγω «στρατηγιστών» – δεν έγινε ποτέ ξεκάθαρο ενώ στηρίζεται με επιχειρήματα που και ο τελευταίος νηφάλια σκεπτόμενος πολίτης θα έβρισκε γελοία. Παρά μόνο, συνοδεύεται από άγονες εξάρσεις άκρατου συναισθηματισμού, προσδοκίας και ρομαντισμού. Το τελευταίο γίνεται από τους οπαδούς, διότι όσον αφορά τους προτείνοντες, πρόκειται για λαϊκιστική και ευκαιριακή κοροϊδία.

Continue reading

"Because…we are all human beings"

I returned to England from Cyprus the other day and as I was trying to get my keys for my flat from the building reception, I had a brief conversation with the receptionist. I am going to leave out all the key-related stuff.

–       So, where are you from – the receptionist asked?

–       I’m a Cypriot, I replied.

–       Greek or Turkish?

–       Greek-Cypriot, I said.

–       The best sort, ha – he said, with an innocent smile on his face. He was trying to make a joke. A joke that would normally boost one’s nationalistic feelings of superiority – even if it was a joke or for a joke.

–       That is not true, I replied.

–       Oh yeah? And why’s that – he asked, again, cheerfully?

–       Because… we are all human beings – I said.

–       Oh, OK. That’s nice. [and then we went back to talking about the key-stuff]

  

And I was like (not out loud), if it was that simple to convince that man that Cypriots – and all other humans beings, for that matter – are the same, why is it so hard to do something like that in Cyprus?

Don’t bother trying to give me an answer; I already know it. I know most of them, anyway.

Zenonas Tziarras 07/10/2012

Δεν Ξεχνώ;

Με την ευκαιρία της μαύρης επετείου του πραξικοπήματος είπα να γράψω και γω δύο λόγια. Αν και τώρα που ξεκίνησα, σκέφτομαι ότι ίσως να’ ταν καλύτερα «να σωπάσω για πάντα». Όπως και να’ χει, φαίνεται ότι αυτές οι μέρες του Ιουλίου μας «θυμίζουν» οτι «δεν ξεχνούμε» τίποτα, και ότι «τίποτα δεν ξεχνιέται». Θα’χουμε γίνει και ανέκδοτο:  – Ρε, μην ξεχάσεις να κάνεις το «τάδε». – Μην ανησυχείς, δεν ξεχνώ. – Α καλά, εσύ και η Κύπρος.

(Καθόλου) Παραδόξως, ο καθένας θυμάται, και «δεν ξεχνά», διαφορετικά πράγματα. Οι μεν το «προδωτικό πραξικόπημα», οι δε τη « βάρβαρη εισβολή». Η ισορροπία και η ουσία χάνεται σε ιδεολογικοπολιτικούς και ιστορικοκομματικούς διαξιφισμούς που ενδυναμώνουν τη κουλτούρα της παρελθοντολογίας και (παραπλανητικά) δημιουργούν ή/και οξύνουν διαφορές οι οποίες θα έπρεπε να είναι ανύπαρκτες σε κοινωνικό επίπεδο. Και κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια. Σημαίες, λάβαρα, μνημόσυνα, επικήδειοι (και οχι μόνο) λόγοι, δηλώσεις, αντιδηλώσεις, ιστορικές αποκαλύψεις, διαδηλώσεις, αντιδιαδηλώσεις, και πάει λέγοντας. Όλα εξασφαλίζουν οτι «δεν θα ξεχάσουμε». Ότι θα θυμόμαστε, ότι δεν θα ησυχάσουμε, και ότι θα συνεχίσουμε να μισούμε ο ένας τον «άλλο», όποιος και να’ ναι αυτός ο «άλλος».

Continue reading

Ο Ντεκτάς δεν ήταν μόνος του

Ο Ντεκτάς, λέει, κατά τις τελευταίες του στιγμές παραληρούσε για την ανεξαρτησία του ψευδοκράτους. Αυτός και η Τουρκία έφεραν, την Κύπρο στη σημερινή της κατάσταση, στα πρόθυρα δηλαδή της διχοτόμησης (που δεν θέλουμε, λέει).

Σήμερα, μετά από σχεδόν 40 χρόνια κατοχής, συζητούμε τη Λύση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και των συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου των Ηνωμένων Εθνών, όπως αποφασίστηκαν τη δεκαετία του ‘70. Η τέλεια Λύση; Όχι. Είναι όμως η Λύση που η πλειοψηφία των δύο κοινοτήτων αποδέχεται και είναι καιρός να το δεχτούμε.

Continue reading

Παρά-φιλο-βλακεία..

Παρανοϊκός ο τίτλος, παρανοϊκό και το ζήτημα, παρανοϊκή και η χώρα. Παρανοϊκοί και άνθρωποι, παρανοϊκοί και οι παρανοήσαντες, παρανοϊκοί και οι καταλαβαίνοντες, παρανοϊκή και η εξήγηση. Όπως ήδη θα καταλάβατε, ο τίτλος προέρχεται από το γνωστό «παραφιλολογία» το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη «φιλολογία». Και επειδή μιλάμε και ελληνικά να πούμε ότι πέραν της επιστήμης της φιλολογίας που μελετά τις διάφορες διαστάσεις του λόγου, των κειμένων και της γλώσσας, η ετυμολογία της λέξης παραπέμπει στον «φίλο» του «λόγου».  «Παραφιλολογία» είναι κυρίως κάτι που παρεκκλίνει από  την πραγματικότητα και δεν έχει βάση της την μελέτη γεγονότων ή πραγματικών πληροφοριών. Είναι περισσότερο προϊόν διαδόσεων, μύθων, ή μη πραγματικών πληροφοριών για το πραγματικό μας περιβάλλον. Η «παραφιλολογία» μπορεί να προκύψει είτε σκοπίμως – διότι κάποιος αποφάσισε να κατασκευάσει αντιλήψεις και να διαδώσει πληροφορίες που δεν έχουν πραγματική βάση – είτε κατά συνέπεια – λόγω διάδοσης και αλλοίωσης κάποιων πληροφοριών από στόμα σε στόμα.

Continue reading

Σας έχω Ξανά-Βαρεθεί! Παλιώσατε…(Για την Κύπρο και Όχι Μόνο)

Λένε ότι η νιότη είναι αυθόρμητη, επαναστατική, γεμάτη όνειρα και ελπίδες, ρομαντισμό. Το λένε και φαίνεται υποτιμητικό, η νύξη δηλαδή πως όλα αυτά είναι προσωρινά και χάνονται κάπου στο πέρασμα του χρόνου.

Περπατώ σ’ αυτή τη χώρα, στην Κύπρο, όχι μόνο στα μέρη που βλέπει μόνο ο Θεός και 5-6 τουρίστες το χρόνο, αλλά μες τη βουή, το αστικό κέντρο και την πόλη την τουριστική. Η χώρα είναι γεμάτη ομορφιές, το μάτι μου όμως δεν πέφτει στο ωραίο αλλά στο απαίσιο – που ανέκαθεν υπερτερούσε – και στον καθρέφτη της παρακμής που στέκεται μπροστά μας, μέσα στα διαγγέλματα για τη δημοκρατία, και φωνάζει να δούμε τον εαυτό μας και να αλλάξουμε αυτό που καθρεφτίζεται.

Σκοντάφτω σε κάθε λογής ακαλαισθησία, ασυναισθησία, αναισθησία, και διερωτώμαι: βλέπει κανείς τον πόνο και την αγωνία του διπλανού ή ασχολούνται όλοι με τρίχες και το κοινωνικό τους προφίλ (ηλεκτρονικό ή μη); Πάντως, όσον αφορά τους πολιτικούς, παραπολιτικούς, πολιτικάντηδες και πολιτικούς-wannabe, παντός χρώματος, πολυχρωμίας και ράτσας, είναι πολύ απασχολημένοι να παίρνουν λεφτά από διάφορα «κοινωφελή» – και μη – έργα, παρά με οτιδήποτε άλλο.

Continue reading