Category Archives: διεφθαρμένη εξουσία

Παρά-φιλο-βλακεία..

Παρανοϊκός ο τίτλος, παρανοϊκό και το ζήτημα, παρανοϊκή και η χώρα. Παρανοϊκοί και άνθρωποι, παρανοϊκοί και οι παρανοήσαντες, παρανοϊκοί και οι καταλαβαίνοντες, παρανοϊκή και η εξήγηση. Όπως ήδη θα καταλάβατε, ο τίτλος προέρχεται από το γνωστό «παραφιλολογία» το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη «φιλολογία». Και επειδή μιλάμε και ελληνικά να πούμε ότι πέραν της επιστήμης της φιλολογίας που μελετά τις διάφορες διαστάσεις του λόγου, των κειμένων και της γλώσσας, η ετυμολογία της λέξης παραπέμπει στον «φίλο» του «λόγου».  «Παραφιλολογία» είναι κυρίως κάτι που παρεκκλίνει από  την πραγματικότητα και δεν έχει βάση της την μελέτη γεγονότων ή πραγματικών πληροφοριών. Είναι περισσότερο προϊόν διαδόσεων, μύθων, ή μη πραγματικών πληροφοριών για το πραγματικό μας περιβάλλον. Η «παραφιλολογία» μπορεί να προκύψει είτε σκοπίμως – διότι κάποιος αποφάσισε να κατασκευάσει αντιλήψεις και να διαδώσει πληροφορίες που δεν έχουν πραγματική βάση – είτε κατά συνέπεια – λόγω διάδοσης και αλλοίωσης κάποιων πληροφοριών από στόμα σε στόμα.

Continue reading

Σας έχω Ξανά-Βαρεθεί! Παλιώσατε…(Για την Κύπρο και Όχι Μόνο)

Λένε ότι η νιότη είναι αυθόρμητη, επαναστατική, γεμάτη όνειρα και ελπίδες, ρομαντισμό. Το λένε και φαίνεται υποτιμητικό, η νύξη δηλαδή πως όλα αυτά είναι προσωρινά και χάνονται κάπου στο πέρασμα του χρόνου.

Περπατώ σ’ αυτή τη χώρα, στην Κύπρο, όχι μόνο στα μέρη που βλέπει μόνο ο Θεός και 5-6 τουρίστες το χρόνο, αλλά μες τη βουή, το αστικό κέντρο και την πόλη την τουριστική. Η χώρα είναι γεμάτη ομορφιές, το μάτι μου όμως δεν πέφτει στο ωραίο αλλά στο απαίσιο – που ανέκαθεν υπερτερούσε – και στον καθρέφτη της παρακμής που στέκεται μπροστά μας, μέσα στα διαγγέλματα για τη δημοκρατία, και φωνάζει να δούμε τον εαυτό μας και να αλλάξουμε αυτό που καθρεφτίζεται.

Σκοντάφτω σε κάθε λογής ακαλαισθησία, ασυναισθησία, αναισθησία, και διερωτώμαι: βλέπει κανείς τον πόνο και την αγωνία του διπλανού ή ασχολούνται όλοι με τρίχες και το κοινωνικό τους προφίλ (ηλεκτρονικό ή μη); Πάντως, όσον αφορά τους πολιτικούς, παραπολιτικούς, πολιτικάντηδες και πολιτικούς-wannabe, παντός χρώματος, πολυχρωμίας και ράτσας, είναι πολύ απασχολημένοι να παίρνουν λεφτά από διάφορα «κοινωφελή» – και μη – έργα, παρά με οτιδήποτε άλλο.

Continue reading

Πλάνη, Απάτη και Αδιέξοδα. Τί θα κάνεις;

Τί είναι αλήθεια και τί είναι ψέμα; Τί ισχύει και τί όχι; Πού είμαστε και πού πάμε; Για τί παλεύουμε; Μπορεί τα πιο πάνω να φαίνονται σαν φιλοσοφικά ερωτήματα, είναι όμως σχετικότατα αν κάνει κανείς μια παύση στην κούρσα της ζωής του και δει γύρω του, δει τον τύπο, δει τις ειδήσεις.
Ένα θέατρο του παραλόγου ξετυλίγεται σε δύο επίπεδα κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μας: των εσωτερικών δρώμενων και της διεθνούς σκηνής. Και ποια είναι η ουσία; Όσο και αν την ψάχνω δεν μπορώ να την βρω. Αυτό το θέατρο δεν μας αρέσει, κι όμως παραμένουμε «στο ίδιο έργο θεατές» για να μην πω ότι λαμβάνουμε και μέρος.
Σίγουρα, αποτελέσματα υπάρχουν και θα υπάρχουν από όλες τις πολιτικές διεργασίες που γίνονται μέσα σε κάθε χώρα αλλά και στη διεθνή διπλωματία. Το ερώτημα είναι: «Εμάς σαν άτομα, σαν κοινωνία/ες τι μας προσφέρουν;». Δεν θα βιαστώ να φανώ πεσιμιστής.
Πολιτική: η λέξη που εφεύραμε για να χαρακτηρίσουμε τις διεργασίες για τη λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζαμε από πάντα: των συγκρούσεων και κρίσεων μεταξύ μας, αλλά και της προσπάθειας να υπερισχύσουμε επί του άλλου. Άρα, αυτό σημαίνει ότι η πολιτική όχι απλά έχει καλό σκοπό, αλλά ζωτικό, στην λειτουργία τόσο μεμονωμένων κοινωνιών όσο και της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, του διεθνούς συστήματος.
Αλλά, η πολιτική έχει χάσει τον σκοπό της. Σκάνδαλα μαστίζουν το εσωτερικό των χωρών, ηγέτες ανίσχυροι – ή απρόθυμοι – να ικανοποιήσουν τις ανάγκες του λαού τους, βασιζόμενοι στα μικροπολιτικά, μικροκομματικά ή και προσωπικά συμφέροντα. Κοινωνική πολιτική μηδέν, νεποτισμός, οι διαδηλωτές στους δρόμους να πληθαίνουν γιατί η κατάσταση δεν τους αρέσει και τα κράτη να τους χτυπούν γιατί δεν πειθαρχούν. Η εξουσία που διαφθείρει και διαφθείρεται και που υπάρχει μόνο γι’ αυτό.
Έχουμε όμως και τους παγκόσμιους ηγέτες που μάχονται για την «ειρήνη» και τους παγκόσμιους οργανισμούς που δουλεύουν για το «κοινό καλό». Γινόμαστε μάρτυρες διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων που παραβιάζονται κατά βούληση, ενώ πρέπει να ανεχόμαστε υποσχόμενες επισκέψεις αρχηγών κρατών της μιας χώρας στην άλλη που φοράνε το προσωπείο της καλής θελήσεως και της συνεργασίας. Και πρέπει να κλείνουμε τα μάτια όταν πολεμάνε την τρομοκρατία που δημιούργησαν δημιουργώντας έτσι καινούργιο κύκλο ασύμμετρων αντιδράσεων, ή όταν βομβαρδίζουν χώρες για το «καλό» τους.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να στηριζόμαστε στην ανθρωπιστική βοήθεια και τους μη-κυβερνητικούς οργανισμούς, διότι έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη και την πίστη μας στις κυβερνήσεις που εκλέγουμε – στην δημοκρατική δικτατορία. Είμαστε στην τραγική κατάσταση να ζητάμε εθελοντές για να εισχωρήσουν στις ζώνες πολέμου και για να μεταφέρουν φάρμακα σε πρόσφυγες. Και έχουμε φτάσει εδώ διότι εδώ μας έφτασαν αλλά και διότι εδώ τους αφήσαμε να μας φτάσουν. Να παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας διότι εκείνοι έχουν αποτύχει. Έχουν όμως πράγματι αποτύχει; Έχουν αποτύχει για μας, τους δικούς τους στόχους όμως τους πέτυχαν – διότι το χρήμα και η πάλη για προσωπική ανέλιξη κυβερνούν.
Τώρα μπορείτε να με πείτε πεσιμιστή ή μπορείτε να με πείτε ρεαλιστή. Δεν μένω όμως εδώ. Δεν συμβιβάζομαι, δεν το δέχομαι, δεν το στηρίζω, δεν το προωθώ και δεν το ανακυκλώνω. Το πώς θα παλέψει ο καθένας την πραγματικότητα της ζωής του και της κοινωνίας του είναι δική του υπόθεση. Μπορεί να το κάνει χρησιμοποιώντας αυτό το σύστημα ελπίζοντας να μην τον αφομοιώσει ή μπορεί να το κάνει έξω από το σύστημα ελπίζοντας να μην χαθεί.
Η ουσία είναι μια: είμαστε στο παιχνίδι και πρέπει να παίξουμε, μπήκαμε στο χορό και πρέπει να χορέψουμε, σαν άτομα, σαν κοινωνία και σαν χώρα. Ποιος καθορίζει όμως τους κανόνες και τα βήματα; Μπορείς να το κάνεις εσύ; Θα το κάνεις; Θα προσπαθήσεις;

Ζήνωνας Τζιάρρας

Κυπριακή Πολιτική Κουλτούρα (;)

Η πολιτική κουλτούρα ορίζεται με απλά λόγια ως η αντίληψη της κοινωνίας για τα πολιτικά δρώμενα, το πολιτικό σύστημα και τον βαθμό στον οποίο μπορεί να τα κατανοήσει, αλλά και να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση αυτών. Συνήθως, αυτή η κουλτούρα δημιουργείται και αναδύεται διαμέσου των ιστορικοπολιτικοκοινωνικών και οικονομικών συγκυριών που περνά ένας τόπος. Οι συγκυρίες σημαδεύουν το «είναι» των πολιτών – συνειδητά ή μη – και διαμορφώνουν απόψεις κινούμενες είτε από τη γνώση και κατανόηση των γεγονότων, είτε από τα συναισθήματα που δημιουργούν οι καταστάσεις.
Σε όλο αυτό το συνονθύλευμα παραγόντων που δημιουργεί τον παλμό της κοινωνίας των πολιτών, προστίθεται η κοινωνική τάξη, οι ιδεολογίες και οι ιδεοληψίες. Τα στοιχεία αυτά άλλοτε φέρνουν την ενότητα και άλλοτε πυροδοτούν συγκρούσεις που υποκινούνται από μικροαστικά κατάλοιπα, αντιλήψεις ή/και προκαταλήψεις.
Στην ιδιαίτερη περίπτωση της Κύπρου, η πολύπαθή ιστορία που χαρακτηρίζει τη Μεγαλόνησο των πολλών κατακτητών και της πρόσφατης αποικιοκρατίας των Άγγλων, έχουν επηρεάσει δραματικά την κυπριακή κοινωνία κα τα διάφορα κοινωνικά της σύνολα. Η τακτική του «Διαίρει και Βασίλευε» της Βρετανίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών αντιλήψεων του κυπριακού λαού. Παράλληλα, βασικό ρόλο έπαιξε και στον εθνοτικό και θρησκευτικό διχασμό των διάφορων κοινωνικών ομάδων και μειονοτήτων, που αποτελούσαν ανέκαθεν το ν κυπριακό πληθυσμό.
Στην εχθρότητα που είχε πλέον δημιουργηθεί και στο διαχωρισμό του λαού σε κοινότητες που είχε πλέον επιτευχθεί, βρήκαν καταφύγιο οι ακρότητες και το μίσος για τη διαφορετικότητα. Τα στοιχεία αυτά πηγάζουν κυρίως από το βαθύ χάσμα των κοινωνικών τάξεων και από ψυχολογικούς παράγοντες που δημιουργούν την ανάγκη στα χαμηλά – συνήθως αμόρφωτα ή με φεουδαρχικά κατάλοιπα – κοινωνικά στρώματα, για την ανάδειξή τους ως ανώτερα σε σχέση με άλλες κοινωνικές ομάδες, συνήθως διαφορετικού έθνους, θρησκείας, γλώσσας ή ιδεολογίας.
Οι διαχωρισμοί αυτοί σημάδεψαν βαθιά την κυπριακή κοινωνία κα δημιούργησαν πάθη που οδήγησαν τις αντικρουόμενες πλευρές σε συγκρούσεις, οι οποίες μαζί με το ρόλο που έπαιξε ο ξένος παράγοντας και οι ξένοι σχεδιασμοί, μας έφεραν αντιμέτωπούς με τη σημερινή μορφή του κυπριακού προβλήματος.
Έχοντας και πάλι εναποθέσει τις ελπίδες μας στους ξένους και αναμένοντας να δικαιωθούμε από αυτούς που διαπράττουν παγκόσμιες αδικίες στο όνομα της ειρήνης και της δημοκρατίας, αφήνουμε τις συγκυρίες να δημιουργούν της ιστορία μας, ερήμην μας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η κυπριακή κοινωνία είχε την ατυχία να «εξελιχθεί» χωρίς να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα σε πολιτικά προβλήματα που ταλανίζουν άλλες χώρες (όπως π.χ. το ίδιο το πολιτικό σύστημα), έχοντας απορροφηθεί τόσο η ίδια όσο και οι κυβερνήσεις της πολιτείας στο κυρίως πρόβλημα της χώρας.
Οι κινήσεις των κατά διαστήματα κυβερνήσεων και οι κοινωνικές απόψεις για θέματα εσωτερικά, υγείας, παιδείας, οικονομίας, εργοδότησης κτλ., κινούνται κάτω από της σκιά του κυπριακού προβλήματος το οποίο σε συνάρτηση με τη σχετική ευημερία που επικρατεί στη νήσο, διατηρούν το λαό σε μερική παράλυση. Αυτά τα δεδομένα, δίνουν χώρο στη συναισθηματική έξαρση και στη συνειδησιακή κοίμηση, αποτρέποντας τον από το να αντιμετωπίσει με νηφαλιότητα τις όποιες καταστάσεις και πραγματικότητες που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό της χώρας και κυρίως στο κυπριακό ζήτημα.
Επιπλέον, μείζον ευθύνη κουβαλάνε και οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας από τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φοβούμενες το πολιτικό κόστος και την αντίδραση της κοινής γνώμης προέβησαν σε λάθος χειρισμούς και απέκρυψαν την αλήθεια για τις πραγματικότητες που δημιουργήθηκαν με τη συμφωνία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, φέρνοντας το λαό προ εκπλήξεων και οδυνηρών παραχωρήσεων.
Όλα τα πιο πάνω υφαίνουν ένα ιστό ο οποίος καλύπτει αυτό τον τόπο, την κυβέρνηση και το λαό του, και ο οποίος εκτείνεται πολύ μακρύτερα από τα σύνορα του νησιού, περιλαμβάνοντας διεθνείς δυνάμεις και παράγοντες, που πλέον φαίνεται να μην μπορεί να πολεμήσει και να αντιμετωπίσει καμία κυβέρνηση. Θέλει θάρρος για να σπάσει κανείς τον ιστό αυτό και πρέπει να είναι άνθρωπος ελεύθερος από κατάλοιπα μίσους, υπέρμετρου συναισθηματισμού ή δογματισμού. Άνθρωπος ή άνθρωποι που δεν είναι λερωμένοι με τα λάθη του παρελθόντος. Επιπρόσθετα, πρέπει να αντιληφθούμε ότι έμφαση πρέπει να δοθεί στην κοινωνία και στην πολιτική κουλτούρα τόσο για το πρόβλημα της Κύπρου, όσο και για ένα ευρύτερο φάσμα εξωτερικών και εσωτερικών πολιτικών θεμάτων.
Χρειάζεται ειλικρίνεια από την εξουσία και έμφαση στη μόρφωση του λαού επί του θέματος. Πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια, να υποδειχτούν οι πραγματικοί υπαίτιοι του προβλήματος, να δεχτούμε τα λάθη μας και να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες για να προχωρήσουμε με το μέτωπο καθαρό. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να εκμεταλλευτούμε – ενωμένοι πλέον – την ηθική μας υπεροχή και τη δύναμη που μας δίνει η γεωπολιτική σημασία και γεωστρατηγική θέση της χώρας μας, αλλά και να επεκτείνουμε τους προβληματισμούς και την ενέργειά μας και σε άλλα θέματα.
Είναι τραγικό το γεγονός ότι οι εξελίξεις και συγκυρίες δείχνουν ότι τα πιο πάνω δεν θα υλοποιηθούν, με αποτέλεσμα το μέλλον να διαγράφεται δυσοίωνο. Είναι τραγική η αλήθεια πως δεν μπορεί να υπάρξει ηθική στην πολιτική και ότι καμία παγκόσμια δύναμη δεν πρόκειται να σταθεί υπέρμαχος της δικαιοσύνης τη στιγμή που τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα πίσω από την αδικία είναι πολύ περισσότερα. Τραγική είναι επίσης η πραγματικότητα πως η πολιτική μεταφράζεται ως πάλη για εξουσία και αυτό δεν είναι το κακό. Το κακό είναι ότι η εξουσία είναι ο αυτοσκοπός και όχι το μέσο για δημιουργία κοινωνικής ή άλλης ορθολογικής πολιτικής με βάση τα κοινά, ανιδιοτελή συμφέροντα.
Το τραγικότερο βέβαια είναι ότι την παρούσα κατάσταση γνωρίζει μεγάλη μερίδα του λαού και της νεολαίας. Το γεγονός αυτό βοηθά την δημιουργία  ενός κλίματος δυσπιστίας για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό, με τη σειρά του, οδηγεί το λαό σε μια κατάσταση συμβιβασμού, με ένα αποτέλεσμα το οποίο θα μπορούσε να μην είναι κατ’ ανάγκην το τελικό.
«Φιλελεύθερος», 12/08/2010, σ.8
«Αλήθεια», 14/08/2010, σ.22
«Ακρίτας», Αυγ. 2010, σ.27
Ζήνωνας Τζιάρρας