Μετά Σταμάτησα…

«…σήμερα ψηφίζουμε, για το αν θα διασφαλίσουμε την παρουσία μας στην Ευρωζώνη ή αν θα επιστρέψουμε στη διεθνή απομόνωση – θα αφεθούμε στην απόλυτη χρεωκοπία και θα καταλήξουμε στη δραχμή – γι’ αυτό αποφασίζουμε», είπε ο κ. Σαμαράς στη Βουλή, και είχα πεθάνει στα γέλια. Μετά σταμάτησα. Βαθιά θλίψη μ’ είχε πιάσει. Μετά σταμάτησα.. Βαθιά απόγνωση, και πάλι σταμάτησα. Και είχα πεθάνει πάλι στα γέλια. Διότι ήταν γελοίο μες την τραγικότητά του. Έξω να γίνεται πόλεμος και μέσα επικοινωνιακή τρομοκρατία – ασύμμετρη απειλή. Απειλή σε ποίον; Ποιόν απειλείς; Αυτόν που δεν έχει τίποτα να χάσει; Σε ποίον βάζεις διλήμματα; Σ’ αυτόν που δεν έχει επιλογές;

Η γραβάτα, το κουστούμι, το ηγετικό στήσιμο, το αυστηρό το ύφος, και το ιδεολογικό περιεχόμενο (της εποχής) – η (πολιτική) επικοινωνία – δεν θα σε πάνε πουθενά αυτή τη φορά. Γέλασα. Γέλασα με την ελπίδα σας. Γέλασα με το ψέμα. Γέλασα με το αυριανό το χθες. Γέλασα με όλα και γέλασα με το τίποτα. Γέλασα με σας. Μετά σταμάτησα. Δεν άξιζε. Βαρέθηκα. Δεν έκλαψα, ούτε αυτό σας άξιζε.

Μπρός γκρεμός και πίσω εσείς. Αυτό είναι το δίλημμα. Ο Θεός όμως αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη. Για τον κλέφτη πιάνω τον εαυτό μου να νοιάζεται λίγο. Κεμάλ, αγόρι μου, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Έχω αλλάξει όμως εγώ, κι αυτό μου φτάνει.

Ζήνωνας Τζιάρρας

09/11/2012

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s