Δεν Ξεχνώ;

Με την ευκαιρία της μαύρης επετείου του πραξικοπήματος είπα να γράψω και γω δύο λόγια. Αν και τώρα που ξεκίνησα, σκέφτομαι ότι ίσως να’ ταν καλύτερα «να σωπάσω για πάντα». Όπως και να’ χει, φαίνεται ότι αυτές οι μέρες του Ιουλίου μας «θυμίζουν» οτι «δεν ξεχνούμε» τίποτα, και ότι «τίποτα δεν ξεχνιέται». Θα’χουμε γίνει και ανέκδοτο:  – Ρε, μην ξεχάσεις να κάνεις το «τάδε». – Μην ανησυχείς, δεν ξεχνώ. – Α καλά, εσύ και η Κύπρος.

(Καθόλου) Παραδόξως, ο καθένας θυμάται, και «δεν ξεχνά», διαφορετικά πράγματα. Οι μεν το «προδωτικό πραξικόπημα», οι δε τη « βάρβαρη εισβολή». Η ισορροπία και η ουσία χάνεται σε ιδεολογικοπολιτικούς και ιστορικοκομματικούς διαξιφισμούς που ενδυναμώνουν τη κουλτούρα της παρελθοντολογίας και (παραπλανητικά) δημιουργούν ή/και οξύνουν διαφορές οι οποίες θα έπρεπε να είναι ανύπαρκτες σε κοινωνικό επίπεδο. Και κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια. Σημαίες, λάβαρα, μνημόσυνα, επικήδειοι (και οχι μόνο) λόγοι, δηλώσεις, αντιδηλώσεις, ιστορικές αποκαλύψεις, διαδηλώσεις, αντιδιαδηλώσεις, και πάει λέγοντας. Όλα εξασφαλίζουν οτι «δεν θα ξεχάσουμε». Ότι θα θυμόμαστε, ότι δεν θα ησυχάσουμε, και ότι θα συνεχίσουμε να μισούμε ο ένας τον «άλλο», όποιος και να’ ναι αυτός ο «άλλος».

Μην ανησυχείτε σύντροφοι, εθνικιστές, πατριώτες και υπερπατριώτες της δεκάρας και του εκατομμυρίου. Τα καταφέρατε, δεν ξεχνούμε, αχ και να μπορούσαμε. Η ερώτηση βέβαια που πλανάται είναι: πόσοι από μας όταν ακούμε τον ανατριχιαστικό ήχο των σειρήνων το πρωί της 15ης Ιουλίου ταραζόμαστε, και πόσοι αλλάζουμε πλευρό στο κρεβάτι περιμένοντας ανυπόμονα να σταματήσουν; Δεν μπορώ και δεν θέλω να προσπαθήσω να απαντήσω αυτή την ερώτηση.

Νομίζω ότι το μόνο που «δεν ξεχάσαμε» είναι να λέμε πως «δεν ξεχάσαμε». Το τραγικό σ’ αυτή την πραγματικότητα δεν είναι το ότι χάσαμε και καλά τον «πατριωτισμό» μας και την «αγωνιστικότητά» μας, αλλα το ότι ψευδόμαστε ασυστόλως απέναντι στους εαυτούς μας και στην κοινωνία για το τί είμαστε και το πού πάμε. Οι ιδεολογίες, και συνεπώς τα κόμματα, έχουν σταματήσει να είναι δυναμικά σύνολα ιδεών και έχουν γίνει μονολιθικές οντότητες τυφλά υπερασπιζόμενες τις δικές τους ιστορικές και πολιτικές «αλήθειες» και «πραγματικότητες».

«Δεν ξεχνούμε» λοιπόν. Δεν ξεχνούμε να παραμένουμε εθνοτικά, ενδοφυλετικά, κοινωνικά, και πολιτικά διχασμένοι. Δεν ξεχνούμε να «γαντζωνόμαστε σε κόμματα» (που λέει και το τραγούδι). Δεν ξεχνούμε να έχουμε επιλεκτικές μνήμες. Δέν ξεχνούμε να ζούμε με φαντάσματα. Δεν ξεχνούμε να ξεχνούμε οτιδήποτε σημαντικό και ουσιώδες για εμάς και τους γύρω μας. Δεν ξεχνούμε να ζούμε στο παρελθόν και να δημιουργούμε με βάση εκείνο, το παρόν.

Γίνεται, έστω για μια φορά, να δούμε μπροστά; Μπορούμε, σας παρακαλώ, να «ξεχάσουμε» το παρεθλόν και να «μην ξεχάσουμε» το μέλλον;

Ζήνωνας Τζιάρρας

15/7/2012

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Cyprus News.Eu στις 18/07/2012, σε ελαφρώς διαφοροποιημένη εκδοχή.

Advertisements

5 thoughts on “Δεν Ξεχνώ;

  1. Zenonas Tziarras

    έχεις δίκαιο φίλε μου..αν σου πώ οτι το είχα οξύνουν και μου είπαν απο μια εφημερίδα στην οποία το έστειλα να το κάνω αμβλύνουν θα με πιστέψεις? ευχαριστώ πολύ για την επισύμανση, το έχω αλλάξει..

    Reply
  2. Anonymous

    Το “προδοτικό πραξικόπημα” και η “βάρβαρη εισβολή” ήταν όντως προδοτικό και βάρβαρη αντίστοιχα οπότε τα εισαγωγικά αχρείαστα. Το ότι οι πολλοί καπηλεύονται γεγονότα και ημερομηνίες μέσω κομματικών σλόγκαν είναι λάθος, όπως λάθος είναι να αποκλείσεις την ύπαρξη αγνής αποστροφής για τα συγκεκριμένα γεγονότα που οδηγεί στην ιστορική μνήμη πάνω στην οποία χτίζεται η παρούσα και μέλλουσα στρατηγική. Άσχετα που λανθασμένα αφήσαμε τους γελοίους να κυβερνούν τόσα χρόνια, η λογική και η ευσυνειδησία αποτελούν μειοψηφία στον τόπο.

    Το να μην ξεχνάς για μικροκομματικές σκοπιμότητες και συντήρηση δημαγωγικών τακτικών είναι κατάπτυστο, όπως και απρεπές να θεωρείς μια σημαντική πτυχή της ιστορίας “περασμένα ξεχασμένα” απλά και μόνο για να “πάμε μπροστά”.

    Reply
  3. Zenonas Tziarras

    Συμφωνώ μαζί σου..άλλωστε το “ξεχούμε” στο τέλος είναι σε εισαγωγικά διότι δεν εννοείται κυριολεκτικά..απλα υπονοείται οτι χρειάζεται πλεόν μια πιο επικοδομιτική προσέγγιση στο ζήτημα αντί η επικοινωνίακή πόλωση που επικρατεί και η μικροκομματική εκμετάλλευση της ιστορίας που έχεις και συ περιγράψει.

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s