Παρά-φιλο-βλακεία..

Παρανοϊκός ο τίτλος, παρανοϊκό και το ζήτημα, παρανοϊκή και η χώρα. Παρανοϊκοί και άνθρωποι, παρανοϊκοί και οι παρανοήσαντες, παρανοϊκοί και οι καταλαβαίνοντες, παρανοϊκή και η εξήγηση. Όπως ήδη θα καταλάβατε, ο τίτλος προέρχεται από το γνωστό «παραφιλολογία» το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη «φιλολογία». Και επειδή μιλάμε και ελληνικά να πούμε ότι πέραν της επιστήμης της φιλολογίας που μελετά τις διάφορες διαστάσεις του λόγου, των κειμένων και της γλώσσας, η ετυμολογία της λέξης παραπέμπει στον «φίλο» του «λόγου».  «Παραφιλολογία» είναι κυρίως κάτι που παρεκκλίνει από  την πραγματικότητα και δεν έχει βάση της την μελέτη γεγονότων ή πραγματικών πληροφοριών. Είναι περισσότερο προϊόν διαδόσεων, μύθων, ή μη πραγματικών πληροφοριών για το πραγματικό μας περιβάλλον. Η «παραφιλολογία» μπορεί να προκύψει είτε σκοπίμως – διότι κάποιος αποφάσισε να κατασκευάσει αντιλήψεις και να διαδώσει πληροφορίες που δεν έχουν πραγματική βάση – είτε κατά συνέπεια – λόγω διάδοσης και αλλοίωσης κάποιων πληροφοριών από στόμα σε στόμα.

Τώρα, η «παραφιλοβλακεία» είναι κάτι άλλο, και στη Κύπρο έχουμε μπόλικη. Έχουμε ξεπεράσει το στάδιο της «παραφιλολογίας» που ο καθένας που νομίζει ότι είναι αυθεντία, έχει βήμα και λέει ότι του καπνίσει. Κάποια στιγμή μπήκαμε στο στάδιο της «φιλοβλακείας» κατά το οποίο γίναμε ανοχικοί, ανθεκτικοί και φίλοι της καθημερινής βλακείας που ζούμε και προέρχεται από παντού εδώ και δεκαετίες. Μετά μπήκαμε στο στάδιο της «παραφιλοβλακείας» κατά το οποίο, αφού είμαστε ήδη αποβλακωμένοι από το προηγούμενο στάδιο, δεν φτάνει που βομβαρδιζόμαστε από κάθε λογής και κάθε επιπέδου βλακεία, την αφήσαμε να περάσει και ανάμεσά μας, ενώ πολλοί από μας την αναπαράγουμε. Η βλακεία της ηγεμονικής ελίτ σύμφωνα με τον Gramsci, όπως ένας φίλος μου θύμισε προχθές, έχει περάσει σε μας διότι πολύ απλά ηγεμονεύει. Βέβαια κάποιος μπορούσε να πει ότι αυτό καλύτερα θα χαρακτηριζόταν ως «υπέρφιλοβλακεία». Μπορείτε να το πείτε όπως θέλετε: «Υπερφιλοβλακεία», «Παράνοια», «Σουρεαλισμό», ή «Οτινανισμό».  Βέβαια. Διότι πρόκειται για μια κατάσταση «ότι να’ ναι» σε όλα τα επίπεδα.

Νομίζετε ότι λαϊκίζω; Έχετε δίκαιο. Αφού είναι της μόδας! Νομίζετε ότι τα παραπάνω είναι απλοϊκά; Έχετε δίκαιο. Έχω βαρεθεί όμως να προσπαθώ να καταλάβω τούτο το τόπο δίνοντας εξηγήσεις ιδεολογικοπολιτικές, οικονομικοκοινωνικές, ιστορικο-εξελικτικο- πολιτικοοικονομικο – ανθρωπολογικο – πολιτισμικο – κοινωνικοψυχολογικο – διεθνολογικο – κοινωνιολογικοταξικο – κάποιος να  με σταματήσει, please! Ποιος θα καταλάβει την ουσία έτσι; Μόνο αυτοί που νομίζουν ότι την παρουσιάζουν.

Ο καθένας θυμάται ότι θέλει, όποτε το θέλει, και αν το θέλει. Έχουμε χάσει το μπούσουλα και πάνω από όλα, οι του πολιτικού σκηνικού, δεν ξέρουν που παν τα τέσσερα τους. Από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο δεν ξέρει κανένας τι τους γίνεται αλλά επειδή είμαστε «υπερ/παραφιλοβλακες» μπορούν ακόμα να κάμνουν ότι κάμνουν. Καταρχήν είμαστε σαν μια λαϊκή αγορά λαϊκιστών, ψευτών, εκμεταλλευτών, αργόσχολων, τυχοδιωκτών, κερδοσκόπων, καιροσκόπων, και ατόμων διαφόρων άλλων ανϊερων σκοπών. Τόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα που το συνηθίσαμε. Τόσο δεξιά εν η αριστερά μας που το δεχτήκαμε, τόσο αποκεντρωμένο εν το κέντρο μας που αδιαφορούμε, τόσο καμένη η δεξιά μας που τους βαρεθήκαμε. Κατά τα άλλα όμως νομίζουν οι διάφοροι πολιτικάντηδες, που καμία αίσθηση δεν έχουν του χρόνου, του χώρου και του χορού, ότι μπορούν να σηκώνονται και να φεύγουν από τηλεοπτικές εκπομπές, να κατηγορούν όποιον τους κατεβεί χωρίς στοιχεία, να προτείνουν βλακώδεις αντιλαϊκές πολιτικές από τα μεγάλα τους γραφεία, να έχουν αυτοκίνητο των 50 ίππων και να κάμνουν παράπονα για το πόσο κοστίζει η βενζίνη, να βρίζονται από άλλους και να δακτυλοδείχνουν άλλους, και πάει λέγοντας.

Όταν έγραφα λοιπόν ότι «Σας έχω Ξανά-Βαρεθεί», δεν το έλεγα τυχαία. Βρίσκω όμως τον εαυτό μου να σας ξανα-βαριέται κάθε μέρα και να μην έχει τελειωμό. Είστε τόσο ψεύτικοι που όταν συζητούσατε στο χαζοκούτι για το πρόβλημα της αποχής των εκλογών, είχατε το θράσος να μιλάτε σαν να ήταν κάτι έξω από τον εαυτό σας, κάτι που μπορείτε να λύσετε, ενώ την ίδια στιγμή που μιλούσατε αποτελούσατε τον ορισμό και την επεξήγηση της εκλογικής αποχής. Είχατε το θράσος να μιλάτε λες και είστε κάτι ξέχωρο από το λαό, σαν μια ομάδα που πρέπει να διαχειριστεί τον λαό αλλά και να τύχει διαχείρισης, ξεχνώντας, ή μάλλον αδιαφορώντας για το γεγονός ότι είστε αντιπρόσωποι του λαού. Και για να τελειώνουμε και με το ζήτημα της αποχής, όσο άχρηστοι και να είστε, η ψήφος είναι συνενοχή, αποχή όμως δεν είναι μόνο ανοχή αλλά και η ευθύνη ενός πιθανώς αρνητικού αποτελέσματος που θα μπορούσε να ανατραπεί.  

Δεν φτάνουν όμως μόνο αυτά, διότι έχουμε και το Κυπριακό. Έχουμε και τους «υποστηρικτές» της Λύσης. Και εδώ έχουμε πολλά φρούτα: «χαλαρή ομοσπονδία», «ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο», «Ευρωπαϊκή Λύση», κτλ. Για την πρώτη, το πόσο και πώς είναι χαλαρή κανένας δεν το ξέρει και ούτε θα το μάθει ποτέ, για τη δεύτερη, φαίνεται να είμαστε σε αναμονή για το «σωστό περιεχόμενο», ενώ για την «Ευρωπαϊκή Λύση» φαίνεται ότι για τους περισσότερους καμιά από τις δύο λέξεις δεν βγάζει νόημα. Βέβαια να μην ξεχνούμε και αυτούς που γιορτάζουν την Ένωση! Μα ποιαν Ένωση;! Ποιού την Ένωση; Με ποιόν; Γιατί; Που ζούμε; Πάμε καλά; Ο Μακάριος τουλάχιστον αν και αργά κατάλαβε το πρόβλημα. Τώρα πάμε πάλι πίσω; Ήδη έχουμε πάλι μπροστά μας το πρόβλημα του εφικτού και του ευκταίου με όλα τα φρούτα/Λύσεις που διατείνονται οι διάφοροι. Η Ένωση που κολλά;; Καλά είπε λοιπόν ο Μάρξ ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Εδώ δεν βλέπουμε τη μύτη μας, θα αλλάξουμε και την ιστορία; Και ας μην ακούσω τα περί ιστορικής εξέλιξης..Ποιά εξέλιξη; Πού; Πώς;

Και ενώ η κατάσταση είναι «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα», τα MME ψάχνουν τον (Αρχι)Παπά! Γιατί; Για να κάμει πολιτική; Και ξαναρωτώ! Που ζούμε ρε; Να κάμει πολιτική ο αρχηγός του ιδρύματος που καταστρέφει την Κύπρο από το 1820; Μάλλον κάτι πάει λάθος, κάτι λείπει από το μοτίβο, κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω, διότι η κατάσταση πρόκειται όντως για παράνοια. Και για να εξηγούμαστε παν-αγιότατε, αναφερόμεθα σε παρεμβάσεις που κάθε άλλο παρά εποικοδομητικές είναι. Ελπίζω να μην έχετε μπερδέψει την ενότητα με την Ένωση, την αγάπη με το μίσος, τους πνευματικούς με τους υλικούς θησαυρούς, τους ακολούθους με τους χειραγωγήσιμους. 

Έχουμε καταντήσει λοιπόν «υπερ/παραφιλόβλακες» εφόσον ζούμε και ανεχόμαστε αυτό το απίστευτο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον. Κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου. Μην «ανησυχείτε» όμως, οι άδικοι είναι όλοι ξύπνιοι και ραδιουργούν, κυρίως διότι τους αφήνουμε. Κυρίως διότι επαναπαυτήκαμε νομίζοντας ότι η εναλλακτική είναι ότι δεν έχουμε εναλλακτική. «Καρτερούμε μέρα νύχτα να φυσήσει ένας αέρας στουν τον τόπον πον καμένος..», έγραφε ο Λιπέρτης. Τούτος ο τόπος εν καμένος. Το τραγικό είναι ότι όπως ήρθαν τα πράγματα η κατοχή δεν είναι το χειρότερο μας πρόβλημα. Το τραγικότερο όμως των προβλημάτων είναι ότι βρήκαν τρόπο να του βάλουν πάλι φωτιά. Απ’ τους καπνούς όμως που μας πνίγουν δεν μπορούμε να τη βρούμε και να τη σβήσουμε.

Ζήνωνας Τζιάρρας

17/01/2012

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s