Σας έχω Ξανά-Βαρεθεί! Παλιώσατε…(Για την Κύπρο και Όχι Μόνο)

Λένε ότι η νιότη είναι αυθόρμητη, επαναστατική, γεμάτη όνειρα και ελπίδες, ρομαντισμό. Το λένε και φαίνεται υποτιμητικό, η νύξη δηλαδή πως όλα αυτά είναι προσωρινά και χάνονται κάπου στο πέρασμα του χρόνου.

Περπατώ σ’ αυτή τη χώρα, στην Κύπρο, όχι μόνο στα μέρη που βλέπει μόνο ο Θεός και 5-6 τουρίστες το χρόνο, αλλά μες τη βουή, το αστικό κέντρο και την πόλη την τουριστική. Η χώρα είναι γεμάτη ομορφιές, το μάτι μου όμως δεν πέφτει στο ωραίο αλλά στο απαίσιο – που ανέκαθεν υπερτερούσε – και στον καθρέφτη της παρακμής που στέκεται μπροστά μας, μέσα στα διαγγέλματα για τη δημοκρατία, και φωνάζει να δούμε τον εαυτό μας και να αλλάξουμε αυτό που καθρεφτίζεται.

Σκοντάφτω σε κάθε λογής ακαλαισθησία, ασυναισθησία, αναισθησία, και διερωτώμαι: βλέπει κανείς τον πόνο και την αγωνία του διπλανού ή ασχολούνται όλοι με τρίχες και το κοινωνικό τους προφίλ (ηλεκτρονικό ή μη); Πάντως, όσον αφορά τους πολιτικούς, παραπολιτικούς, πολιτικάντηδες και πολιτικούς-wannabe, παντός χρώματος, πολυχρωμίας και ράτσας, είναι πολύ απασχολημένοι να παίρνουν λεφτά από διάφορα «κοινωφελή» – και μη – έργα, παρά με οτιδήποτε άλλο.

Κατά τα άλλα, πυρομαχικά εκρήγνυται, άνθρωποι πεθαίνουν, αλλά κανείς δεν φταίει, ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Εμείς, καταλήγουμε κάθε χρόνο στα νοσοκομεία από το πολύ φαί, θέλουμε δούλους και δούλες και τους θέλουμε και παράνομα για να πληρώνουμε και λιγότερα. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι χρειάζονται ένα τάγμα σωματοφυλάκων και λιμουζινών για να πάνε μέχρι το περίπτερο και μια τράπεζα ο καθένας για να τους πληρώνει τα εφάπαξ και τη σύνταξη, αλλά για την οικονομία φταίνε οι μετανάστες και σύντομα θα φταίνε και οι φοιτητές, οι πολύτεκνοι, οι διαζευγμένοι, κτλ – ότι χρειάζεται δηλαδή (εκτός από αυτό που χρειάζεται).

Και τα συνθήματα μίσους να πληθαίνουν, γραμμένα στους ίδιους τοίχους με τις ξεθωριασμένες επιθυμίες ενός λαού. Ένας λαός που υποτίθεται ότι είναι θρήσκος, αλλά για κάποιο λόγο ο Θεός δεν είναι πουθενά. Ένας λαός καθοδηγούμενος απ’ το συναίσθημα, το μίσος και το ψέμα. Ένας λαός που εδώ και 40 σχεδόν χρόνια ζούσε στο σκοτάδι χωρίς να καταλαβαίνει τι έγινε, ποιος φταίει και γιατί. Και όταν τελικά του ζητήθηκε να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα και να κλείσει τις πληγές του, δεν δέχτηκε. Δεν δέχτηκε γιατί ήταν αργά, και γιατί ήταν πια γεννημένος μες τη σύγκρουση που είχανε κατασκευάσει γι’ αυτόν.

Και ζούμε σε μια δημοκρατία του γελοίου και του τραγικού όπου πάντα θα ψηφίζεις, αλλά ποτέ δεν θα συμφωνείς. Και υμνούμε μια Ένωση Ευρωπαϊκής Ατιμίας που προωθεί μια «κλεπταποδοχική αναδιάρθρωση» που καλωσορίζεται από τις απανταχού αστικές τάξεις με τον πλέον επίσημο και αποδεχτό τρόπο. Και διατηρούμε στρατούς διότι όπως τα κάναμε νιώθουμε να απειλούμαστε. Και κατασκευάζουμε απειλές και κινδύνους γιατί είμαστε τόσο κοινωνικά αδύναμοι που μπορούμε να καθορίσουμε τους εαυτούς μας μόνο σε σχέση με τους «άλλους». Διότι έτσι νιώθουμε να «είμαστε», έτσι νιώθουμε καλύτεροι, ανώτεροι. Διότι όταν γεννηθήκαμε, μαζί με τη γλώσσα μας, μας δώσανε και εχθρούς. Και έτσι ορίσαμε ως εχθρό μας τον άνθρωπο και όχι αυτούς που κατασκευάζουν εχθρούς για μας κάθε μέρα, σε όλο το κόσμο.

Μου λες λοιπόν ότι η νιότη είναι επαναστατική, ρομαντική και γεμάτη όνειρα. Έχει θάρρος και πιστεύει. Ναι, διότι κανείς άλλος δεν το κάνει. Διότι είναι η μόνη μας ελπίδα. Η νιότη όμως δεν έχει να κάνει με τη ηλικία. Η νιότη χάνεται μόνο όταν συμβιβαστείς και πουλήσεις την ελπίδα και τα πραγματικά σου όνειρα για κάτι άλλο. Αυτοί που λένε ότι η νιότη χάνεται στο χρόνο, είναι αυτοί που την πουλήσανε για το δολλάριο, το ευρώ και κάτι οικόπεδα στην παραλία. Αυτοί που εκτός από τη νιότη θα πουλούσανε τη ψυχή τους για να κυβερνήσουν. Όχι γιατί θέλουν το καλό αυτού – ή οποιουδήποτε – τόπου, αλλά γιατί είναι ωραία και μεγάλη η καρέκλα…Καλά είναι τα χρήματα αλλά να θυμάστε ότι «το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς».

Κάποιος βουλευτής μου’ χε πει κάποτε «ήμουνα και εγώ ρομαντικός, όταν γίνεις μεγαλύτερος θα δεις και συ τα πράγματα αλλιώς». Βέβαια… Και αν είναι να’ χω εσάς να κυβερνάτε (όποιοι και αν είστε εδώ που φτάσαμε) και να αποφασίζετε για μας, τρέξτε να σωθείτε, γιατί πια η ζωή δεν είναι ομαδικό παιχνίδι και το σύνθημα των τριών σωματοφυλάκων είναι πλέον υπερτιμημένο. Ο καθένας για τον εαυτό του! Οχι γιατί μας αρέσει, αλλά γιατί ζούμε σε ζούγκλα και σε ένα σύστημα που δουλεύει σε βάρος μας και οχι για μας.

Και καταλήγω…Πού είναι η αλήθεια αυτού του τόπου;

Εγώ την αλήθεια δεν τη βρίσκω στο συνδικαλιστή ή στον πολιτικό που “μάχεται” για όλους και τελικά τρώει μόνος του. Τη βρίσκω στο βιοπαλαιστή που μάχεται μόνος αλλά ταΐζει την οικογένειά του, πρόθυμος να μείνει νηστικός. Δεν βρίσκω την αλήθεια σε κοστούμια, γραβάτες και ξυρισμένα πρόσωπα, πρώτυπα καθωσπρεπισμού και σοβαροφάνειας, αλλά στα λερωμένα και σχισμένα ρούχα της δουλειάς και της τιμιότητας. Σε πρόσωπα με μέτωπα όπου οι ρυτίδες έχουν αφήσει τα σημάδια του χρόνου και της κούρασης. Πρόσωπα που είναι όμως περήφανα γιατί παρ’ όλα αυτά, έχουν το μέτωπό τους καθαρό.

Εκεί εγώ βρίσκω την αλήθεια και το σθένος της πραγματικής νιότης. Εκεί, κρυμμένη κάτω από τον αγώνα για τη ζωή.

Φυσικά εγώ είμαι νέος και ρομαντικός…πού να ξέρω;

Ζήνωνας Τζιάρρας

23 Νοεμβρίου 2011

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s